حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
زنجیرهای اسارت در سوگ هفتمین امام عاشقان گریست
امام موسی بن جعفر (ع) ، هفتمین روشنگر طریق اسلام ناب محمدی (ص) است که در هفتم صفر سال 128 ق در ابوا (منطقه ای میان مکه و مدینه) از بانویی پرهیزکار و صالحه
برخی لقب های مبارک ایشان عبارتند از کاظم ، صالح ، صابر ، امین و عبدصالح وباب الحوائج . امام موسی بن جعفر (ع) درطریق زندگی و تربیت مومنان همان راه و روش پدررا در پیش گرفتند و محورهایی چون برنامه ریزی فکری ، آگاهی عقیدتی و مبارزه با عقاید انحرافی را سرلوحه برنامه های خود قرار دادند. آن امام همام با دلایل استوار ، برافکارالحادی می تاختند و منحرفان را به اشتباه راه و روش شان آگاه می ساختند. ایام امامت باب الحوائج (ع) مصادف با خلافت 4 تن از حاکمان ستمگرعباسی به نامهای منصور دوانقی ، مهدی ، هادی و هارون الرشید بود. ایشان از سوی حاکمان مزبور چندین بار دستگیر و زندانی گردیدند. پس از مدتی با آگاهی شیعیان نسبت به روش ایشان ، جنبش فکری امام (ع) درخشندگی خاصی یافت و قدرت علمی آن حضرت دانشمندان را تحت الشعاع خود قرار داد. این عبدصالح خدا درحوزه عمل سیاسی نیز بسیار فعالانه با مسایل برخورد می کردند و همین امر موجب می شد که دستگاه جور در برابر امام (ع) موضع سختی اتخاذ کند. حضرت امام موسی کاظم (ع) عابدترین و زاهدترین ، فقیه ترین ، سخی ترین و کریم ترین مردم زمان خود بودند. نوع عبادت ایشان شهره عام و خاص بود به گونه ای که آن حضرت از ترس خدا آن چنان می گریست که تمام محاسن شریفشان به اشک آمیخته می شد. سرانجام ماموران هارون در رمضان سال 179 ق امام موسی کاظم (ع) را در حالی که در کنار مرقد جد بزرگوارشان حضرت محمد (ص) ، به نماز و نیایش مشغول بودند ، دستگیر کرده و به نزد هارون بردند. عاقبت دستگاه حاکمه که نتوانست حضور آن حضرت را تاب آورد این امام فرزانه را پس از سالها شکنجه و حبس به دست سندی بن شاهک مسموم کرده و وی را غریبانه و مظلومانه در 25 رجب سال 183 قمری به شهادت رسانیدند.
گفت و گو
