نمایندگان افراطی در مجلس از بدگویی به محمدعلی شاه و دربار فروگذار نبودند. سخنوران انقلابی نیز بر منبر از ناسزا گویی احتراز نداشتند.
کد خبر: ۱۰۶۶۴۶
یکی عزل و اعدام شاه را می خواست و دیگری او را «پسر ام الخاقان» می خواند. نویسندگان تندرو نیز دست کم از خطبای هم مشرب خود نداشتند. در حقیقت ، عفت قلم و زبان رخت بربسته و هرزه درایی و دشنام گویی معیار آزادی خواهی شناخته شده بود...