قطعنامه ای برای ادامه بحران

شورای امنیت سازمان ملل متحد با تصویب قطعنامه 1701 ، پایان درگیری ها میان اسرائیل و حزب الله را از سوی هر دو طرف مخاصمه و نیز استقرار 15 هزار نیروی حافظ صلح بین الملل را در لبنان خواستار شد.

کد خبر: ۱۰۶۱۵۱

این قطعنامه که بدون در نظر گرفتن طرح هفت ماده ای سنیوره ، نخست وزیر لبنان و واقعیت های موجود در متن بحران مصوب شده ، نشان از حمایت شورای امنیت از جنگ افروزی های تل آویو دارد. دکتر سیدجلال ساداتیان ، کارشناس مسائل بین الملل در گفتگوی اختصاصی با جام جم بر این باور است که قطعنامه تصویب شده در شورای امنیت ، با حذف بندهای مربوط به حقوق مردم لبنان در پیش نویس اولیه آن ، به یک قطعنامه غیرمنصفانه و ناعادلانه بدل شده است.

قطعنامه 1701 شورای امنیت درخصوص بحران اخیر خاورمیانه را چگونه ارزیابی می کنید؛
به نظر می رسد تصویب قطعنامه 1701 در شورای امنیت که بر اساس طرح اولیه واشنگتن و پاریس صورت گرفته است ، بدون در نظر گرفتن نقطه نظرات دولت لبنان و طرح هفت گانه فواد سنیوره ، نخست وزیر این کشور بوده است . به عبارت دیگر ، این قطعنامه نمی تواند خواسته های دولت و حزب الله لبنان را تامین کند ، چراکه در یکی از بندهای این قطعنامه و بدون در نظر گرفتن حقوق مسلم مردم لبنان ، بر استقرار 15 هزار نیروی حافظ صلح موسوم به یونیفل در جنوب این کشور تاکید شده است که این امر با دیدگاه های دولت سنیوره در تعارض است . در دیگر بند این قطعنامه ، تنها پایان عملیات طرفین را خواستار شده است و بر خروج فوری اسرائیل از سرزمین های لبنان ، سخنی به میان نیامده است. درخصوص مزارع شبعا نیز این قطعنامه سکوت اختیار کرده و به نوعی حقوق اساسی دولت و ملت لبنان مورد توجه قرار نگرفته است . این قطعنامه در این شرایط ذهنی به تصویب رسیده که بتوانند با اعلام پایان خشونت ها ، حملات موشکی حزب الله را متوقف کنند تا شهرهای مختلف اسرائیل از تیررس آنها در امان باشند. در پیش نویس قطعنامه با وجود نگاه جانبدارانه از اسرائیل تا حدودی حقوق لبنان مورد توجه قرار گرفته بود اما با تعدیل آن که به نظر می رسید باید عادلانه تر پیش می رفت ، این امر محقق نشده است و بر روند جانبداری پافشاری شده است . در پیش نویس این قطعنامه بر بسط و توسعه حاکمیت دولت لبنان بر تمام مناطق این کشور مطابق با قراداد 23 جولای 1949 تاکید شده بود اما در این قطعنامه مصوب به این موضوع نگاه نشده است و سایر مواردی که می تواند به عنوان تناقض های جدی در این قطعنامه مطرح باشد.

با وجود تاکیدات اولیه شورای امنیت بر لحاظ کردن نظرات طرفین مخاصمه ، طرح هفتگانه نخست وزیر لبنان مورد توجه واقع نشده است. آیا این امر نوعی حمایت از تل آویو معنا نمی شود؛
این قطعنامه به دنبال آن است که با پایان دادن به خشونت ها ، ناامنی های گسترده علیه اسرائیل را پایان دهد. امریکا و اسرائیل فکر می کنند که در این شرایط ، فشارهای سیاسی و نظامی خود را به گونه ای شکل خواهند داد که اسرائیل ضمن بهره گیری از امنیت حاشیه شمالی خود ، امتیازات کمتری را واگذار کند اما به نظر می رسد این گونه حمایت ها از تل آویو از نگاه تیزبین افکار عمومی جهان مورد اقبال واقع نشود.

در این قطعنامه شاخص هایی از پایان پذیری واقعی جنگ به صورت جدی دیده نمی شود. با این توصیف چشم انداز عملیاتی شدن صلح واقعی چگونه خواهد بود؛
همانطور که گفتم ، در بندهای این قطعنامه در قیاس با پیش نویس آن ، نوعی تعدیل با هدف حمایت از اسرائیل صورت گرفته است. به طور مثال درخصوص موضوع اسرا ، تنها به آزادی دو نظامی اسرائیل تاکید شده است و در عین حال به آزادی اسرای لبنانی اشاره نشده است . این قطعنامه ، جایگاه محافل بین المللی را زیر سوال می برد و به دلیل یکجانبه گرایی و غیرمنصفانه بودن ، چشم انداز روشنی را برای صلح واقعی دربر نخواهد داشت . این قطعنامه تلاش دارد که حقوق لبنان را نادیده گرفته و صلح خاصی را در این منطقه برقرار کند که بی تردید مورد پذیرش افکار عمومی جهان و به طور اخص دولت و حزب الله لبنان قرار نخواهد گرفت .