داوران را دریابیم

1-‌ وحید کاظمی حاصل تفکری است که حق دارد نگران آینده داوری در ایران باشد. آنها که معتقدند باید برای داوری فوتبال ایران نسل‌سازی کرد. برای ساختن نسلی تازه از داوران جوان که از دل آنها یک علیرضا فغانی تازه بیرون بیاید، ضرورت دارد زجر بکشیم. داوران جوان در میدان‌های سخت آبدیده می‌شوند و طبیعی است اگر اشتباه هم داشته باشند. علیرضا فغانی که فخر داوری فوتبال ایران است همین حالا هم اشتباه می‌کند و بی‌نقص نیست. چرا باید برای یک اشتباه سر داوران جوان را ببریم و اعتماد به نفس را در آنها بکشیم؟

2- مدت زیادی است که اختلافات دامنه‌دار کمیته داوران و دپارتمان داوری در فدراسیون فوتبال به اوج خود رسیده و صدای این اعتراض‌ها از ساختمان فدراسیون فوتبال به بیرون درز کرده است. وقتی دخالت‌ها آنقدر شدید می‌شود که صدای رئیس دپارتمان داوری درمی‌آید، باید منتظر اتفاقات تلخ‌تر از این هم باشیم. رئیس فدراسیون فوتبال باید خیلی زودتر از اینها واکنش نشان می‌داد اما او ترجیح می‌دهد در دعوای دیگران مداخله نکند غافل از آنکه این بار دعوا در زیر مجموعه او رخ داده است.

3- برای واکنش نشان دادن به اشتباه کاظمی در بازی دو استقلال دو راه وجود دارد: یا معتقد باشیم که استقلال اگر استراتژی و برنامه‌ای دقیق برای گل می‌داشت می‌توانست از راه‌های دیگری به گل برسد. پس می‌توان با دیده اغماض به اشتباه مسلم داور نگریست.... یا بر این باور باشیم که داوران حق اشتباه ندارند و با داور بازی برخوردی قاطع کنیم تا دیگر به درد داوری لیگ برتر نخورد. حقیقت این است که هنوز هم در چندضلعی فوتبال ایران و در مقایسه با بازیکنان و مربیان و حتی مدیران، با یک ضلع مظلوم روبه‌رو هستیم. جدا از اتفاقات سیاه نقش جهان که دایی برملا کرد و هر چند سال یک بار رخ می‌دهد، بیشتر داوران ایران مظلوم و سالم کار می‌کنند و کمترین دستمزد را می‌گیرند. قبول کنیم که چرخ فوتبال بدون داوران نمی‌چرخد و اجازه دهیم این قشر درست نفس بکشد. به جای آن‌که برای اشتباهات، سر از بدن داوران جدا کنیم، پیش‌زمینه‌های رخ دادن این اشتباهات را شناسایی و نابود کنیم.

رضا پورعالی

ورزش