ترک عادت گدا پروری

آنها چهره شهر را نازیبا می‌کنند و سر هر چهارراه و بزنگاهی درست وقتی می‌خواهید از دسترنج خود بهره ببرید، پیدا می‌شوند و سعی می‌کنند نعمات خداوند را به شما یاد آور شوند تا خود باج آن را بستانند.

«خدا بچه‌هات رو حفظ کنه، خدا سایه شوهرت رو بالای سرت نگه داره، خدا بهت سلامتی بده» و بعد دست شان به سویت دراز می‌شود که حالا سهم مرا بده! گاهی اگر چیزی به آنها ندهی و شیشه ماشین را بالا بکشی فحشی یا نفرینی نثارت می‌کنند. پولی که به کودکان گدا می‌دهیم در جیب سردسته‌ها می‌رود و کمک می‌کند معتادانی را که از خانه بیرونشان کرده‌اند بر سیاق خود بمانند.

خیلی از آنها از یک سو دست در جیب شما دارند و از سوی دیگر دست بر آتش اعتیاد. بعضی از آنها هم واقعا محتاجند.

همه اینها هموطنان نیازمند نیستند. رسم گدا پروری ما، گدایان را از بنگلادش و پاکستان نیز به تهران سرازیر می‌کند تا آنها نیز از این سفره گسترده نانی برگیرند.

عاملان معضلات دیگری چون پخش مواد مخدر و فساد نیز تحت پوشش گدایی به اهداف خود می‌رسند.

امروزه در شهرها شبکه‌های گسترده‌ای از کمک‌های مردمی به سوی ساماندهی نیازمندان جهت پیدا کرده است. پایان کارتن خوابی، شهر بی گرسنه، جمعیت امام علی(ع) و‌... نمونه‌های بارز این خیزش‌های مردمی است.آنها به خانواده‌های نیازمند که دست خود را فقط به درگاه خدا دراز می‌کنند، آذوقه می‌رسانند، برایشان خانه اجاره می‌کنند، فرزندانشان را به مدرسه و درمانگاه می‌فرستند و با شناخت دقیق خانواده‌ها به آنها کمک می‌کنند. ضمن این که داوطلبان نیز خود از نزدیک می‌توانند به جمع خیرین بپیوندند و در تهیه و بسته بندی و رساندن بسته‌های کمک به گروه کمک کنند.

اما در کنار آن باید یاد بگیریم گدا‌پروری را کنار بگذاریم. اگر خانواده نیازمند آبروداری را می‌شناسید سعی کنید کمک‌های خود را به صورت متمرکز به طرف آنها هدایت کنید.به قول معروف یک ده آباد به زصد شهر خراب.

هزار تومانی‌ها و سکه‌هایی که به رهگذران متکدی سر چهار راه‌ها می‌دهیم هیچ وقت از سوی ما کمکی به حساب نمی‌آید بیشتر این کار را برای آرام کردن وجدان خود یا خلاصی از شر مزاحمت آن شخص انجام می‌دهیم. اگر بخواهیم به همسایه بیمار خود کمک کنیم یا یک خانواده آسیب‌پذیر را در روستای خود مورد حمایت قرار دهیم آیا به او یک هزار تومانی می‌دهیم؟ نه طبیعتا شیوه کمک کردن ما فرق می‌کند. ما طوری کمک می‌کنیم که در زندگی او اثری داشته باشد. اگر بتوانیم فرزندش را برای کار کردن جایی معرفی می‌کنیم. اگر بتوانیم به او قرض بلند‌مدت می‌دهیم. اگر از دستمان بر بیاید خانه‌اش را برایش تعمیر می‌کنیم. کمک یعنی همین. پس کاری را که مفهوم کمک کردن ندارد چرا انجام می‌دهیم؟ ما بابت پولی که در می‌آوریم مدیون کسی نیستیم. مالیات و خمس و زکات آن را می‌دهیم و برایمان حلال است و قرار نیست اگر دامنه جرم و آسیب را در جامعه‌مان گسترده نکنیم، خدا تنبیه‌مان کند.

معنای صدقه هم این نیست که به معتادان سر خیابان‌ها کمک کنیم مواد بکشند و به مهاجران کمک کنیم از عاطفه ما پول در بیاورند و همراه خود بیماری‌های نو پدید را به شهرهای ما راه دهند.

گدا‌ها وقتی از سطح شهر ناپدید می‌شوند که دستانی که جیب شما را هدف گرفته‌اند، خالی برگردند پس به جای رسم گدا‌پروری به توانمند‌سازی خانواده‌های نیازمند کمک کنیم.