یادداشت
روزههایشان افطار ندارد
اولین باری که دیدم کسی عُقزد، هفت ساله بودم. همکلاسی که اسمش را نمیدانستیم گوشه حیاط مدرسه استفراغ کرد. دختربچهای لاغر بود با صورتی زرد و گونههایی فرورفته که در عالم کودکی خیال میکردم فانتین، مادر کوزت در قصه بینوایان باید شبیه او باشد. چیزی که آن زمان درکش نکردم.
سالهای جنگ بود و ما گرچه کوچک بودیم. از آن روز به بعد همکلاسیمان دیگر مدرسه نیامد و ما با گوش ایستادن پشت در دفتر معلمها، فهمیدیم پدر نداشت و دو هفتهای میشد که مادرش از سر نداری، با آب و ویتامین ب، او و سه خواهرکوچکترش را سرپا نگه میداشت.
حالا سالها از آن روز گذشته، اما خاطره همکلاسیام آنقدر در ذهنم زنده است که هنوز هم گاهی میان بچههای محلههای فقیرنشین چشم میدوانم و از خودم میپرسم کدام یکی شکمش از آب و ویتامین ب پر شده است یا کدام در حسرت جویدن غذاست؟
تصویر همکلاسیام و آن بچههای زرد یک شکل را وقتی از سفرههای رنگین افطاری در خانههای اشراف یا سازمانها و وزارتخانهها میشنوم هم، در ذهنم مرور میکنم و غمگین میشوم از این که هر سال ما اهالی رسانه، همین حرفها را تکرار میکنیم و در مقابل هر سال زودتر از سال قبل، مجالس عیش و شکم پرکنی به بهانه افطار بر پا میشود و خیلیها بهروی خودشان نمیآورند که شاید تهماندههای سفرههای هزار رنگشان، آرزوی گرسنگانی باشد که روزهشان، افطار ندارد.
مریم یوشیزاده
دبیر گروه جامعه
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
