گاردین: مردم لبنان در پارک ها ، مدارس و بیمارستان ها می خوابند اما هیچ جا امن نیست

جام جم آنلاین: بیش از نیم میلیون نفر در سراسر لبنان آواره شده اند که این می تواند فاجعه ای انسانی باشد.

کد خبر: ۱۰۳۴۴۳

این مطلب را روبرتو لارنتی ، نماینده صندوق کودکان سازمان ملل متحد در بیروت می گوید.
برای بسیاری از کسانی که به بیروت پناه می آورند، نخستین محل برای رفتن پارکی به نام صنایع است که زمانی جایی جذاب بود.
شب گذشته دویست نفر از ترس بمباران اسرائیل روی چمن های آن خوابیدند. 4800 نفر دیگر، از جمله 950 کودک کمتر از 2 ساله ، که در چند روز گذشته به بیروت آورده شده اند، به 28 مدرسه بیروت فرستاده شده اند که درهای خود را باز کرده اند.
هزاران نفر دیگر از جنوب لبنان به خانه های دوستان و اقوام خود آمده اند یا خانه و آپارتمان اجاره کرده اند.
بسیاری از مردم در شهرهای دیگر یا روستاهایی در کوهستان ها، البته دور از مرز اسرائیل ، هستند اگر چه هیچ جا در لبنان امنیت کامل ندارد.
در مدرسه ای در بیروت که به وسیله موسسه «خیریه خواهران » اداره می شود تشک ها جای میزها و نیمکت ها را در کف کلاس ها گرفته اند. هدیجی جابر، روی یکی از تشک ها نشسته است.
او روز سه شنبه با 9 نفر از خانواده بزرگ خود در سفری مخاطره آمیز که معمولا دو ساعت طول می کشد، پس از 6 ساعت به بیروت رسیدند.
آنان درست به موقع عازم شدند چون سریفه محل زندگی آنان روز بعد هدف موشک های اسرائیلی قرار گرفت و دهها نفر از ساکنان آن کشته شدند.
خانم جابر می گوید: اسرائیل پیشتر هم چند بار به سریفه حمله و خانه ها را ویران کرده بود بچه ها بشدت ترسیده بودند به این دلیل تصمیم به ترک آنجا گرفتیم.
شوهر او روی تشکی در گوشه کلاس دراز کشیده است. او که دچار صرع است توان حرکت ندارد.
حامد جندی ، 87 ساله ، در کلاس مجاور از فرار خود با 14 قوم و خویش از داهیه ، حومه جنوبی بیروت سخن می گوید. چند ساختمان حزب الله از جمله فرستنده تلویزیون آن در داهیه قرار داشت که در حملات اسرائیل ویران شده اند.
جندی می گوید: «ما چیزی غیر از لباس هایی که به تن داریم ، نیاورده ایم. فقط خدا می داند چه مدت اینجا خواهیم بود.»
برای خواهر «ژنه ویرو»، راهبه میانسال لبنانی که در این مدرسه فعال است ، مدرسه ای که 160 نفر را پناه داده ، چنین شرایطی اصلا تازگی ندارد.
همچنان که این حقیقت که آنان به عنوان افرادی مسیحی دارند به خانواده های مسلمان کمک می کنند، تازگی ندارد.
او می گوید: «این چهارمین بار است که آوارگان را راه داده ایم. در سال های 1975 و 1982 در جنگ داخلی ، در 1966، هنگامی که اسرائیلی ها در جنوب لبنان فعال بودند و حالا، اما این بار وضع از همیشه بدتر است. تمام دنیا، حتی فرانسه ، لبنان را تنها گذاشته است. شرم آور است. همه خارجی ها دارند می روند. سازمان ملل دارد کارکنانش را خارج می کند. اما مطمئنا خدا ما را تنها نخواهد گذاشت.
بسیاری از یاری دهندگان در این صومعه خود از افراد آواره هستند. علی حمادی ، تی شرت «پیشنهاد شادی»، را به تن دارد که یک سازمان غیردولتی است که در دوره جنگ داخلی ایجاد شد تا افراد دارای مذاهب و ادیان مختلف را گرد هم آورد و حالا مسوول تامین آذوقه برای آوارگان است.
او معلمی از میس الجبل ، شهرکی نزدیک مرز اسرائیل است. او که دو هفته پیش به دستور وزارت آموزش و پرورش برای امتحانات پایان ترم مامور بیروت شد با بمباران های اسرائیل از خانواده اش جدا شده است.
در حالی که مشغول صحبت هستیم آواره ای از همان ناحیه وارد اتاق می شود و از حمله جدید خبر می آورد. ما با یکی از ساکنان میس الجبل ، که نمی خواهد نامش ذکر شود، تلفنی حرف می زنیم.
خطوط زمینی هنوز کار می کنند اما قطع برق در هفت روز گذشته تلفن های همراه را از کار انداخته است.
صدای آن طرف تلفن می گوید: «در یک زیرزمین هستم. از دیروز در اینجا پناه گرفته ایم. مدام صدای انفجارهای شدید می آید. اگر از خانه بیرون بروم می توانم مرز اسرائیل را ببینم ، اما بیشتر ما در این هفته اصلا بیرون نرفته ایم.
گاهی یک نفر می رود و از چاه آب می آورد. پمپ ها بدون برق کار نمی کنند. غذا دارد تمام می شود و مدت زیادی نمی توانیم دوام بیاوریم.»
او فاجعه کنونی را با جنگ داخلی و آخرین اشغال کشور به وسیله اسرائیلی ها مقایسه می کند که در سال 2000 خاتمه یافت. او می گوید «حالا وضع خیلی بدتر است.
بمباران ها بسیار شدید است در آن زمان آدم می توانست از خانه اش بیرون بیاید.» روح الزهار حسابدار بیمارستان مونت لبنان ، به نکته ای مشابه اشاره می کند: بمب هایی که آن وقت طرفین به طرف هم می انداختند در مقایسه با بمب های امروزی مثل اسباب بازی بودند، این موشک ها بسیار سنگین هستند. ما از زمین ، دریا و هوا محاصره شده ایم.
این بیمارستان مدرن چند طبقه معمولا 120 بیمار دارد که حالا این تعداد به 20 رسیده است. اگر چه به دلیل حمله اسرائیل نیازهای بهداشتی افزایش یافته ، بقیه بیماران مرخص شده اند.
طبقات فوقانی بیمارستان تخلیه شده اند و کارکنان در زیرزمین بیمارستان مستقر شده اند. اکسیژن دارد تمام می شود. بیمارستان مولد برق دارد اما موتور آن خوب کار نمی کند.
این بیمارستان در حاشیه داهیه قرار دارد و این منطقه هدف اصلی اسرائیل در بیروت است. خانم زهار که اعضای خانواده او به خانه والدینش در کوهستان های بالای بیروت رفته اند، می گوید بیماران از صدای انفجارها می ترسیدند و ما نگران فرو ریختن شیشه های پنجره ها روی آنان بودیم.
تنها بیماران طبقات بالا، بیماران روانی هستند، آنان حاضر نشدند به جای دیگری بروند و ما احساس کردیم نباید به آنان فشار بیاوریم.»