در جستجوی خوشبختی

فینالیست‌ها از ماه‌ها پیش مشخص بودند. دقیقا از 11 دی ماه سال گذشته؛ روزی که تراکتورسازی در پایان یک ماراتن 120 دقیقه‌ای ذوب آهن را شکست داد تا حریف نفت تهران شود. یک روز قبل از صعود تراکتورسازی هم نفت تهران مقابل سپاهان با یک گل به پیروزی رسیده بود تا وجه مشترک فینالیست‌های امسال جام حذفی، پیروزی بر تیم‌های اصفهانی در نیمه نهایی باشد.

تراکتورسازی و نفت، حالا در شرایطی بعد از 130 روز، دیدار پایانی جام حذفی را برگزار می‌کنند که در این مدت فراز و نشیب‌های بسیاری را تجربه کردند. البته بهتر است بگوییم نشیب.

دیدارهای نیمه نهایی جام حذفی درست چند روز بعد از پایان نیم فصل اول لیگ شانزدهم برگزار شد. نیم فصلی که تراکتورسازی با 30 امتیاز در مکان سوم جدول بود و نفت با 23 امتیاز رده پنجمش را در اختیار داشت.

اما در نیم فصل دوم نه تراکتورسازی آن تیم نیم فصل اول بود و نه نفت. تیم قلعه‌نویی گرچه لیگ را هم با قرار گرفتن در مکان سوم به اتمام رساند، اما از 15 بازی دور برگشت خود 26 امتیاز کسب کرد (4 امتیاز کمتر از دور رفت). اوضاع برای نفت به مراتب بدتر از تراکتورسازی پیش رفت. تیم علی دایی در 15 بازی دور برگشت لیگ فقط 2 بازی را برد تا با کسب تنها 13 امتیاز، بعد از ماشین‌سازی، ضعیف ترین تیم نیم فصل دوم باشد.

مشکلات نفت البته تمامی ندارد. آنها در بازی امشب علاوه بر این‌که علی دایی را به‌دلیل محرومیت در اختیار ندارند، از وجود احمد آل نعمه، عباس بوعذار، توحید غلامی، میلاد فخرالدینی، سجاد شهبازاده و ایمان مبعلی هم بی‌بهره هستند!

بلیت آسیا، هدیه قهرمانی

اگر 8 بازی آخر دو تیم را ملاک قرار دهیم، نفت تهران حتی یک بار هم برنده نشده و تراکتورسازی هم فقط در 3 بازی به پیروزی رسیده است. حالا دو تیمی که مصائب فراوانی را در نیم‌فصل دوم سپری کردند، امشب در جست‌وجوی یک مرهم بزرگ هستند؛ مرهمی که تمام ناکامی‌های این فصل را با طعم شیرین جام قهرمانی پاک خواهد کرد و یک سهمیه قطعی لیگ قهرمانان را هم به عنوان اشانتیون روی خود دارد.

گرچه مشکلات ناشی از محرومیت فیفا برای تراکتورسازی و همین‌طور کمبودهای مالی برای نفت، اجازه نمی‌دهد این دو تیم بتوانند تیمی در حدو اندازه‌های لیگ قهرمانان آسیا ببندند، اما به هر حال جواز حضور در مرحله گروهی رقابت‌های فصل آینده، پاداش خوبی است برای تیمی که امشب را با شادی بردن در فینال، به صبح برساند.

این فینال البته برای یک تیم دیگر هم مهم است، ذوب‌آهن. تیم اصفهانی که در لیگ عنوان چهارم را به‌دست آورد، در صورت قهرمانی تراکتورسازی در جام‌حذفی به عنوان نماینده چهارم ایران جواز حضور در پلی‌آف رقابت های فصل آینده لیگ قهرمانان را به دست خواهد آورد.

تقابل فینالیست‌های 93 و 94

تراکتورسازی و نفت با حضور در فینال حذفی غریبه نیستند. تیم تبریزی سال 93 در فینال حضور داشت و با پیروزی یک بر صفر مقابل مس کرمان، نخستین قهرمانی تاریخ باشگاهش را جشن گرفت. تراکتوری‌ها پیش‌تر در سال‌های 1355 (اولین دوره جام حذفی) و 1374 هم به دیدار نهایی این رقابت‌ها صعود کرده بودند که البته در هر دو نوبت نتیجه را به حریفان (ملوان و بهمن) واگذار کردند.

نفت تهران هم سال 94 در فینال جام‌حذفی حضور داشت؛ فینالی که با شکست 3 بر یک این تیم مقابل ذوب‌آهن به پایان رسید تا تیم خوب آن روزهای علیرضا منصوریان نتیجه را به تیمی شایسته‌تر که هدایتش را یحیی گل‌محمدی برعهده داشت، واگذار کند.

فینال دو سال پیش، اولین حضور نفت در دیدار نهایی رقابت‌های جام حذفی بود. حالا با گذشت دو سال این تیم با علی دایی یک بار دیگر فرصت دارد تا شانس خود را برای بردن جام قهرمانی امتحان کند.

در پایان فینال امشب که ساعت 20 و 30 دقیقه با سوت سیدمهدی سیدعلی آغاز می‌شود، مشخص خواهد شد جام قهرمانی را قرمزهای تبریز بالای سر می‌برند یا نفتی‌ها که امسال برای نخستین‌بار پیراهن قرمز به تن کرده جام را با خود به تهران می‌آورند.

شام آخر برای دایی و قلعه‌نویی

بازی امشب نفت و تراکتورسازی را باید آخرین دیدار علی دایی و امیر قلعه‌نویی روی نیمکت دو تیم دانست.

امیر قلعه‌نویی که می‌داند بواسطه حکم فیفا، فصل آینده توفیقی در تراکتورسازی نخواهد داشت، از چند روز پیش چمدانش را بسته تا بعد از این بازی تبریز را به مقصد تهران ترک کند. دایی هم خودش به صراحت گفته این آخرین فصل حضور او در نفت تهران است و دیگر نمی‌تواند شرایط این تیم را با توجه به مشکلات عدیده مالی و بی‌توجهی‌های مسئولان نفت تحمل کند. جالب اینجاست که هر دو مربی جزو گزینه‌های جدی جانشینی حسین فرکی در سایپای فصل آینده هستند. شاید قهرمانی در فینال امشب، یک پوئن مثبت برای مربی قهرمان باشد تا بهتر بتواند نظر مدیران سایپا را برای توافق جلب کند.