در جست‌وجوی حقوق از دست رفته

یکی از سوال‌هایی که بیماران با آن مواجه می‌شوند، این است که در ارتباط با روند درمان خود چه حق و حقوقی دارند. هر کشور ممکن است اصول و قوانین خاص خودش را داشته باشد تا حق و حقوق بیماران تضمین شود. آشنایی با این مسائل تا زمانی که دچار بیماری نشده‌ایم، ضرورت به حساب نمی‌آید. ناآگاهی از حق و حقوق باعث می‌شود افراد با مشکلات مختلفی مواجه شوند و هزینه‌های درمان آنها جبران نشود. گروه‌ها و فعالان حقوقی در زمینه سلامت نسبت به ایجاد چنین حقوقی نقش موثری دارند و البته در برخی موارد هم ممکن است با شکست مواجه شوند که نمونه‌هایی از آن در دنیا تجربه شده است.

کد خبر: ۱۰۲۰۴۱۰

حق و حقوق به باد رفته

مهم‌ترین قوانینی که باعث می‌شود افراد در روند درمان خود با مشکلات کمتری مواجه شوند، آنهایی است که شامل افراد تحت پوشش بیمه سلامت می‌شوند و عموما به تصویت دولت‌ها می‌رسد. نمونه‌هایی از قوانینی که مسائل کلیدی در سلامت را مدنظر قرار می‌داده و هیچ گاه به تصویب نرسیده‌اند وجود دارند؛ مانند آنچه در آمریکا در سال 2001 صورت گرفت و توسط کنگره رد شد. این تلاش‌ها به دلایل بار مالی و سایر مسائل با شکست مواجه شد. برخی نماینده‌ها دلیل این موضوع را کاهش سود شرکت‌های بیمه و نفوذ آنها به میان نماینده‌ها ذکر کرده‌اند. از طرفی در برخی نقاط دنیا قوانین و مقررات هر چند سال یک بار بازبینی شده و با توجه به شرایط روز اجرا می‌شوند.

حق و حقوق اولیه بیماران

حقوق بیماران بخشی از حقوق انسانی است که از سال 1948 تا امروز روند پیشرفت و توسعه خود را در پیش گرفته است. براساس تعریف سازمان ملل این حقوق باعث می‌شود به بیماران به چشم یک انسان نگاه شود و حقوق مشخصی در دسترسی به درمان داشته باشند. در کشورهای پیشرفته حداقل چهار مدل رابطه بین بیمار و پزشک تعریف شده است که هر کدام از آنها حق و حقوق مشخصی را در اختیار پزشک و بیمار قرار می‌دهد. برای مثال بیمار باید بداند در درمانش چه روندی طی می‌شود و میزان خطر درمانی تا چه حد بوده و چه عوارضی را نیز به دنبال دارد و همچنین بیمار این حق را دارد که درمان را نپذیرد و عواقب آن را بر عهده بگیرد که این موارد جزو حقوق اولیه و بنیادین در هر نظام سلامت محور به حساب می‌آید.

حق و حقوقی که پنهان می‌شوند

اشاره به تمام حق و حقوق بیماران در این مطلب نمی‌گنجد، اما بیماران باید بدانند همواره حق و حقوقی دارند که زمان دریافت خدمات درمانی در برگه‌هایی که امضا می‌کنند ذکر نمی‌شود. بنابراین توصیه می‌شود بیماران نسبت به مطالعه حق و حقوق خود در هر کشوری که زندگی می‌کنند اقدام کنند بخصوص قوانین و مقرراتی که به تصویب پارلمان‌ها درآمده است. به گزارش مرکز ای مدسین هلث شرکت‌های بیمه همواره سعی می‌کنند نسبت به قرار دادن این منابع در دسترس افراد کوتاهی کنند و دسترسی آسان به این قوانین ممکن است براحتی صورت نگیرد و تنها افرادی به آن دسترسی دارند که بخواهند دنبالش بروند.‌

راه‌های قانونی برای شکایت

بیماران باید بدانند در چه مواردی می‌توانند از پزشک خود به مراجع قضایی شکایت کنند. معمولا وب‌سایت‌هایی که در حوزه سلامت فعال هستند این موارد را طبق قوانین داخلی کشورشان ارائه می‌دهند و افراد را نسبت به این موضوع آگاه می‌کنند. برای مثال در ساده‌ترین حالت ممکن براساس قوانین آنتاریو اگر پزشک از ارائه سوابق بیمار امتناع کند، بیمار می‌تواند از او شکایت کند. در برخی کشورها انجمن‌های دفاع از حقوق بیماران نیز وجود دارد. این انجمن‌ها با حمایت از حقوق بیماران علاوه بر در اختیار قرار دادن انواع مشاوره به بیماران، کمک می‌کنند آنها به حق و حقوق خود برسند. این انجمن‌ها با دریافت انواع شکایت‌ها نقش موثری در بازنگری در قوانین حمایتی از بیماران در کشورهای اروپایی بر عهده دارند. ‌