از دست بعضی‌ها به بیابان پناه برده‌ام!

با زیر کشت رفتن زمین چمن مجموعه المپیک کیش، حدادی جایی برای پرتاب نداشت تا به قول خودش از دست بعضی‌ها به بیابان پناه ببرد و آنجا تمرین کند. خودش می‌گوید: «بد است. من شنبه در بیابان تمرین کردم. مردم که رد می‌شدند همه با تعجب نگاه می‌کردند. یک موتوری آمد و به من گفت آقای حدادی شما اینجا تمرین می‌کنید؟ این مشکلات پیش‌پا افتاده خیلی بد است. این مسائل، مال 10 سال پیش بود، نه حالا که مدال المپیک داریم. همه دوستانم از کشورهای دیگر مدام برایم پیام می‌فرستند که چه شده؟ چه اتفاقی افتاده؟ من خجالت می‌کشم، نمی‌دانم چه بگویم؟»

پرتابگر دیسک شاید بیشتر از هر چیزی از تفاوت رفتار مسئولان در ایران و خارج از کشور ناراحت باشد: من واقعا مانده‌ام چرا باید برخورد در اینجا با قطر، آمریکا و آلمان تفاوت داشته باشد؟. من سال‌هاست که در آلمان تمرین می‌کنم. زمان کود دادن چمن‌ها مشخص است. آنها از قبل با کلی عذرخواهی می‌گویند فلان تاریخ نمی‌توانی در زمین پرتاب کنی. بعد هم یک زمین دیگر برایم تعیین می‌کنند. در آمریکا هم همین‌طور. آنها آنقدر عزت و احترام می‌گذارند که من فکر می‌کنم کشور خودم است. انگار نه انگار که من آنجا غریبه‌ام.» ظاهرا وضعیت بد چمن زمین‌ها هم حسابی او را شاکی کرده: «وضعیت چمن اینجا واقعا بد است. طوری که دو، سه تا دیسک من اینجا شکسته است. شاید باور نکنید که در زمین شماره دو کیش خر راه برود هم پایش پیچ می‌خورد، چه برسد به ما.» همه این مشکلات اما او را دلسرد نمی‌کند: «من برایم این چیزها مهم نیست.

زمین نداشتم، در پیست دوچرخه‌سواری دور جزیره دایره پرتاب کشیدم و 50 تا پرتاب کردم. من اجازه نمی‌دهم تمرینم تعطیل شود. حتی شده در آب هم تمرین می‌کنم. امسال سال حساسی برایم است.» او با این‌که معتقد است مدیر سازمان مناطق آزاد کیش همیشه حامی‌اش بوده، اما کمی از جلالی رئیس تفریحات و ورزش کیش دلخور است:« من همیشه در کیش اردو داشتم. همیشه آقای مونسان پیگیر کار من بوده‌اند. کاش مدیران دلسوزی که درک بالایی از ورزشکاران دارند بیشتر بودند، اما من از آقای جلالی که ورزشی بوده‌اند توقع بیشتری داشتم. کاش تعصب بیشتری به دوومیدانی داشت. کاش او پیمانکار را متقاعد می‌کرد تا من می‌توانستم در زمین چمن تمرین کنم. مگر ما چند پرتابگر داریم؟ من تمرین در زمین شماره یک را هم نمی‌خواهم. همان زمین شماره دو را بدهند که خیلی شرایط خوبی هم ندارد.»

رکورددار پرتاب دیسک آسیا از مسئولان فدراسیون هم انتظار دارد: «ای کاش مسئولان ورزش پیگیر این مسائل باشند. رئیس فدراسیون باید زودتر نامه اردوی مرا به کیش می‌داد. من نباید پیگیر نامه باشم. مگر من ورزشکار چقدر جان دارم؟ وقتی هم تمرین زیاد کنم و پیگیر کارهایم باشد، مریض شوم چه کسی جواب می‌دهد؟ از مسئولان خواهش می‌کنم با پیگیری‌ها حداقل یک کمپ مختص دوومیدانی و پرتابگران در کیش درست کنند. مثل بقیه رشته‌ها؛ جایی که از بقیه کشورها هم برای تمرین بیایند و درآمدزایی هم بشود.»