مدتی است که کارگردانان اغلب جوان تئاتر در ایران، به جای اینکه از نمایشنامههای خودشان یا نمایشنامهنویسان ایرانی استفاده کنند یا اینکه به انتخاب نمایشنامههای متاخر ادبیات نمایشی جهان دست بزنند، به متون کلاسیک روی آوردهاند؛ به نمایشنامههایی که بارها و بارها به دست کارگردانان ایرانی در سالها و دهههای اخیر روی صحنه رفتهاند و امتحان خود را مقابل ذائقه مخاطب ایرانی تئاتر آزمودهاند.