کمتر کسی است که ادبیات داستانی ایران را در سه دهه اخیر دنبال کرده اما اثری از محمدرضا کاتب نخوانده باشد؛ داستاننویسی بیحاشیه و به دور از سر و صداهای رسانهای که در خلوت خود مینویسد و اغلب کتابهایش هم با استقبال مخاطبان و منتقدان ادبی و نیز توجه جایزههای ادبی روبهرو میشود.