اینجا کسی به تنهای پوست کنده، دندانهای افتاده و موهای ریخته و زخمهای روباز دیگری زل نمیزند. مصائبشان مشترک است. خاطرات تلخ مشترکی دارند؛ خاطراتی از خوف آدم بزرگها و گریه کودکان وقت دیدنشان. خاطراتی از محروم شدن از حقوق اجتماعی به خاطر ظاهرشان. خاطراتی که از زخمهای تنشان هم دردناکترند.