قصری که با برج و بارویی بلند، رنگی فانتزی و شیشههای آینهای و براق، مثل علفی هرز بین خانههای کج و کوله کاهگلی روستا قد میکشد یا چون خنجری، سینه جنگل را میشکافد یا زیر ستونهای بتونیاش، شالیزاری را خفه میکند، به چشم دکتر ابراهیم رزاقی، اقتصاددان، فقط یک ساختمان نیست؛ نمادی است از چند تهدید اجتماعی ـ اقتصادی ناخوش.