ضرورت تاریخ نگاری مستند مشروطه

هنر امام خمینی ره
من به انقلاب خودمان که نگاه می کنم ، می بینم هنر بزرگ امام این بود که دچار این غفلت نشد؛ اساس کار امام این است ؛ یعنی اشتباه نکرد که حرفی را که گفته بود و هدفی را که اتخاذ کرده بود، در سایه تمویه و ظاهرسازی های شعارهای دیگران گم کند و فراموش کند.
این ، اساس کار موفقیت امام بود که مستقیم به طرف هدف پیش رفت ؛ صریح و عریان آن را جلوی چشمش قرار داد و به طرف آن حرکت کرد. متاسفانه این کار را زعمای روحانی مشروطه نکردند و برایشان غفلت ایجاد شد و لذا اختلاف شد. اختلاف که به وجود آمد، آنها تسلط پیدا کردند.
وقتی قدرت دست آنها آمد، دیگر کاری نمی شد کرد. عین همین قضیه را من در قضایای عراق دیدم. در قضایای عراق هم اول علما به طور جدی وارد شدند، بعد تاویل و توجیهی شروع شد: حالا شاید اینها هم راست بگویند! شاید هدف بدی نداشته باشند!
انگلیس ها در آنجا بین مردم عراق شعارهایی را پخش کردند: «جئنا محررین لا مستعمرین!»؛ ما نیامده ایم برای استعمار شما، ما آمده ایم شما را از دست عثمانی ها آزاد کنیم! همین حرفی که حالا امریکایی ها در این برهه اخیر به عراقی ها می گفتند: ما آمده ایم شما را از دست صدام آزاد کنیم ، نیامده ایم برای این که بر شما تسلط پیدا کنیم!
آن وقت آنها در آنجا از 1920تا 1958کودتای عبدالکریم قاسم 38سال عراق را آنچنان فشردند که وقتی انسان سال سال این سال های طولانی را که نگاه می کند و می خواند، گریه اش می گیرد که چه کردند اینها در عراق!
و البته خیلی از این کارها هم به وسیله خود همین عناصر عراقی انجام گرفته ؛ از کشتار مردم ، از نهب مردم ، از غارت کشور، عقب نگه داشتن کشور و ذلت هایی که اینها بر ملت عراق تحمیل کردند.
در اینجا هم همین جور بوده ؛ در اینجا هم آمدند و شعارهای براقی را مطرح کردند و عده ای را غافل کردند، که ما اگر می خواهیم از تجربه ی مشروطیت استفاده کنیم ، نباید بگذاریم این اشتباه تکرار شود؛ یعنی بایستی آن هدفی را که انقلاب اسلامی ترسیم کرده ، صریح و بدون هیچ گونه مجامله در نظر داشته باشیم.
البته رعایت اقتضائات زمان غیر از این حرف هاست ؛ غیر از این است که ما هدف را فراموش و گم کنیم و به شعارهای دیگران دل ببندیم.