قواعد فوتبال حرفه‌ای را بیاموزیم

آرزوی همه اهالی فوتبال و ورزش این است که در تمام زمینه‌ها حرفه‌ای و کامل باشیم. مانند آنچه در دنیای حرفه‌ای می‌بینیم. تقریبا تمام کشورهای توسعه یافته در زمینه ورزش، به رشته‌های ورزشی مختلف، چند وجهی نگاه می‌کنند. آنها می‌دانند که توانایی فیزیکی ورزشکار تنها بخشی از عوامل موفقیت محسوب می‌شود. داشتن کمپ‌های اختصاصی و مجهز، زمین‌های تمرینی مناسب، امکانات مدرن، متخصصان روان‌شناسی، تغذیه، بدنسازی و آنالیز، اردوهای کافی، البسه باکیفیت و تمام عواملی که به عنوان پیش‌زمینه‌های موفقیت آن هم در سطح اولیه شناخته می‌شود، باید در اختیار قرار بگیرد. اما فوتبال ما از نظر امکانات اولیه، چقدر قدرت دارد؟ با خود صادق باشیم. چند درصد از عواملی را که برشمردیم داریم؟ کدام تیم در ایران در ورزشگاه اختصاصی خود بازی می‌کند؟ جدا از ورزشگاه فولادشهر که بخشی از تماشاگران در آن مجبورند روی چمن بنشینند، چند ورزشگاه اختصاصی داریم؟ تیم ملی 3 سال است برای تعویض چمن کمپ، دست به دامن این نهاد و آن نهاد شد. تیم ملی به پژوهشگاه نفت و ورزشگاه‌های دیگر کوچ کرد تا در زمین‌هایی که اتفاقا از نظر ابعاد، استاندارد هم نبود ولی چمن مناسبی داشت، تمرین کند. داشتن اتوبوس بسیار خوب است؛ اما وقتی همه امکانات دیگرهم فراهم باشد. پرسپولیس و استقلال باید در ورزشگاه خود بازی کنند و همه سود بازی خانگی را در حساب خود ببینند. تیم ملی باید در کمپی تمرین کند که چند زمین با چمن مناسب و کلیه امکانات سخت‌افزاری در آن دیده شود. فوتبال ما مجبور است به سمتی برود که فوتبال دنیا سال‌ها قبل به آن سو رفت. باید حرفه‌ای شویم. اگر کارلوس کی‌روش می‌گوید تیم ملی باید همه امکانات را در اختیار داشته باشد، آدم زیاده‌خواهی نیست. او از فوتبال مدرن دنیا آمده که تمام امکانات در اختیار تیم‌های ملی و باشگاه‌های معتبر قرار دارند. ما نیز مجبوریم به آن سمت برویم. کاش به این جبر تن بدهیم.

رضا پورعالی - ورزش