نقش غرب در تولید باد هوا!

به غیر از «آب در هاون کوبیدن» (یا هاون را بر سر خود کوبیدن!) ، عملیات سمبلیک دیگری هم هست که در فرهنگ ما نشان و نماد بیهوده کاری یا کار بیخود است.

کد خبر: ۸۹۱۶۵

همان که حضرت شاعر (که نخواست نامش فاش تر شود) فرمود:
بیت عقلانی : «کاری که به عقل در نیاید
دیوانگی یی در آن بباید»
بله ، می فرمودیم !... از جمله دیگر عملیات عبث سمبلیک (نمادین سابق) در فرهنگ ما ، «باد در مشت کردن» و «باد را به تور انداختن» (یا تور کردن) است که نهایت بی عقلی است. و شاعر بعدی ، جناب سعدی ، در این باب عرض کرده :
مصراع بادی : «ندارد هیچ عاقل باد در بند» توضیح ادبی : البته مراد شاعر از باد فوق الذکر ، اشاره به انواعی دیگر از آن است که ما در اینجا در یک اقدام لطیف ادبی ، مضمون آن را مصادره به مطلوب کردیم و اگر کمی فکر کنید، می بینید خوب کردیم .از حیث هواشناسی ، بر اثر یکسری تغییرات جوی ، معمولا باد خودش خود به خود تولید می شود و احتیاج به صرف هزینه از سوی جوامع انسانی نیست . خصوصا در زمستان که باد از روی برف می آید. عین حرفهای ما که عموما از روی حرف می آید.با این توضیحات بادآورده ، حالا تصور بفرمایید که اشخاصی حقیقی یا حقوقی پیدا شوند که به جهت تولید «باد هوا» صرف هزینه نمایند و بودجه (یا در اینجا: بادجه !) اختصاص دهند. شما باشید در عقلانیت مدر و مدرنشان شک نمی کنید؛... ما که می کنیم. مورد ملموس می خواهید؛ ارائه می دهیم. اخیرا به دنبال پیشنهاد جدید وزارت خارجه امریکا برای تخصیص بودجه 75 میلیون دلاری تحت عنوان «توسعه و ترویج دموکراسی در ایران» ، گروهی از سیاستمداران خارجی امریکا این اقدام را بی فایده خوانده اند. ازجمله ایشان ، یک مقام سابق وزارت خارجه امریکاست که بدون باد به غبغب انداختن ، صاف و ساده گفته است : «دلارهایی که در ایران خرج می کنیم ، باد هوا می شود.»
نکته سیاسی : تبدیل دلار به باد هوا ، گندی است که کاخ سفید می زند و وجود بوش نیز گواه همین مطلب است البته کم عقلی خانم رایس هم بی تاثیر نیست . چنان که هوگو چاوز، رئیس جمهور ونزوئلا نیز بتازگی در برنامه هفتگی رادیو تلویزیونی اش ، به کاندولیزا رایس (که چاوز را تهدیدی برای دمکراسی خوانده است) با خطاب و عتاب گفت : «دخترک ، سربه سرم نگذار!».
دعای آخر : خدایا ، به دولتمردان امریکایی یک جو عقل سیاسی عنایت فرما تا دست از تبدیل و تغییر دلارهای مردم کشورشان به باد هوا بردارند. البته چشم ما که آب نمی خورد. چه ، در سیاست خارجی گاهی نمی دانند باقالی به چند؛
حکایت مینی ماستمالیستی : یکی را گفتند باقالی کمتر بخور که عقل را ضایع می کند ، گفت : اصلا هم این طور که می گویید نیست. من خودم سالهاست باقالی می خورم و حتی خانه ام را هم فروخته ام و باقالی خریده ام اما همچنان در کمال عقلم!