بررسی نقش روحانیت بر پرده نقره‌ای‌

به گزارش پایگاه خبری حوزه هنری، در این نشست، حبیب احمدزاده، فیلمنامه‌نویس، با طرح این پرسش که باید مشخص شود هدفمان از نشان دادن روحانیت در سینما چیست، گفت: ما هدفمندی را از نشان دادن روحانی در فیلم گم کرده‌ایم. در گذشته وقتی یک روحانی را در فیلم می‌دیدیم، احساس می‌کردیم این موضوع کاملا با جان و دل مطرح شده، اما امروز این احساس به بیننده دست می‌دهد که شاید به خاطر منافعی بوده که چنین اتفاقی افتاده است. ابتدا باید مشخص شود هدفمان از نشان دادن روحانیت در سینما چیست. نباید در مخاطب این احساس ایجاد شود که این کار از روی سودمندی و ریاکارانه است.

محمود غلامی، فیلمنامه‌نویس نیز در بخش دیگری از این نشست با بیان این‌که سینمای ما به جای این که به معنا بپردازد، دچار لفاظی شده است، عنوان کرد: مگر سال‌ها نیست که رادیو، تلویزیون و... در حال تربیت آدم‌ها هستند؟ پس چرا چنین جامعه‌ای داریم که افراد دنبال منافع خودشان هستند؟ چرا نتوانسته‌ایم در این همه سال کاری کنیم که افراد جامعه دروغ نگویند؟

او با بیان این‌که روحانیت باید حضور جدی در سینما داشته باشد، افزود: صرفا با حضور مستقیم روحانی در سینما شاید به آنچه می‌خواهیم نرسیم، بلکه باید به این دقت کنیم که با توجه به قوانین تاثیر و تاثرپذیری در جهان، اگر روحانیت نقش موثری در سینما ایفا کند، طبیعتا این حضور در جامعه و به تبع آن در سینما هم احساس خواهد شد.

به گمان غلامی، امروز وظیفه روحانیت این است که افراد جامعه و سینماگرها را تربیت کنند، بگویند چطور مفهوم را در سینما بیاوریم، دچار لفاظی نشویم و درواقع وجه ارشادی داشته باشند.