نگاهی به برنامه ملی کنترل آسیب های اجتماعی

در روزهای اخیر برنامه ملی کنترل آسیبهای اجتماعی از سوی وزارت رفاه اعلام شد ، با توجه به فعالیت های میدانی و مطالعات پژوهشی نکاتی در این باره متذکر می شود.

کد خبر: ۸۴۸۹۸

پیش نویس طرح جامع کاهش و کنترل آسیب های اجتماعی که از سوی مدیر کل دفتر سیاستگذاری و برنامه ریزی امور حمایتی و امدادی وزارت رفاه در اختیار رسانه های گروهی قرار گرفت ، محتوی آمار و ارقامی است که بسیاری از آنها اگر در سالهای قبل مورد ملاحظه و عنایت قرار می گرفتند امروز شاهد بسیاری از مناظر اسفبار نبودیم . در بخش جوانان و نوجوانان با توجه به این که 32.6 درصد جمعیت کشور زیر 15 سال بوده و 4.5 درصد از مردم بالای 65 سال هستند توجه به آموزش های پیش دبستانی و دبستانی و تامین امکانات رفاهی بویژه در زمینه تخلیه انرژی های خاص دوران بلوغ از نکات ضروری در این برنامه است . همچنین با توجه به رشد تاثرانگیز فرار از منزل ، اعتیاد به مواد روان گردان صنعتی ، کیف قاپی و خرده فروشی موادمخدر و تایید رشد 28 درصدی فرار از خانه از 1375 تا 1381 نسبت به افزایش بودجه سرانه ورزش دانش آموزان (در حال حاضر 2 هزار ریال برای هر نفر) و تمرکز تجارب و امکانات مادی و انسانی آموزش و پرورش ، سازمان ملی جوانان و تربیت بدنی ، بسیج در جهت تحقق اهداف پیشگیری ، نیاز مبرمی احساس می شود. با عنایت به حضور و ماموریت 23 نهاد و سازمان موظف و فعال در زمینه پیشگیری و مقابله با آسیب های اجتماعی در کشور ، واقعی ترین موانع در زمینه عدم توفیق دست اندرکاران برای پیشگیری از آسیب های اجتماعی تعدد مراکز تصمیم گیری ، تنوع سلایق و دیدگاه ها ، وجود نهادهای مشابه و موازی ، بی توجهی به توانها و امکانات انسانی - مادی تشکلهای غیردولتی و نهادهای خیر مردمی است . رشد آمار طلاق و افزایش فرزندان خانواده های متشنج که دارای مشخصات خاص بوده و مراقبت ها و آموزش های ویژه ای را طلب می کند ، بلاتکلیف بودن برنامه مراقبت پس از ترک کانون های اصلاح و تربیت و در نتیجه ورود مجدد بزهکاران جوان به جامعه ، برنامه های منسجم و مداوم ضدفرهنگی درخصوص ترویج باورهای ضدارزش و مغایر با مفاهیم دینی در میان جوانان ، خلاهای اجرایی در ساماندهی بی خانمان ها ، کودک خیابانی و کودکان کار. نبود مراکز اقامت موقت برای دختران و زنان سرگردان در ایام خروج از خانه و دهها نکات و واقعیات تلخ دیگر بیانگر این حقیقت هستند که در این مقولات برنامه ها و راهکارهای مختلف در حدی بیش از نیاز تدوین و تهیه شده اند ولی آنچه مورد نیاز تحقق اهداف و برنامه هاست مدیریت کارآمد و برنامه ریزی های منسجم و تمرکز امکانات هستند و در انتصاب مدیران و کارشناسان در مقوله آسیب های اجتماعی میزان تجارب ، تخصص و تعهد و دلسوزی باید ملاک قرار گیرند. و در گام بعد یک کاسه کردن امکانات و متمرکز نمودن تشکلهای غیردولتی همسو با نهادهای دولتی و هدایت اصولی توانهای آنهاست که مکمل های ضروری در کاهش آلام آسیب دیدگان و به حداقل رسانیدن آسیب های اجتماعی به شمار می روند.