راز دل پیش دوستان مگشای!

رازداری یک خصلت اکتسابی است و ارتباط چندانی به علم ژنتیک ندارد. باید آن را در کودکی به ما یاد داده باشند تا ملکه ذهنمان شده باشد. باید آموخته باشیم راز خود و دیگران را در قلبمان نگه داریم تا با آرامش بیشتری زندگی کنیم.

بسیاری از مشاجرات ما آدم‌ها در محل کار و زندگی از جایی نشات می‌گیرد که می‌خواهیم سر از کار دیگری درآوریم و از همه اتفاقاتی که برای دیگران می‌افتد مطلع باشیم و ناشایست‌تر آن‌که وقتی حس کنجکاویمان ارضا شد و خبردار شدیم دوست، همکار و اقوام‌مان در‌گیر چه مساله‌ای است، باز هم آرام نمی‌گیریم؛ دوست داریم آن را نزد همگان بازگو کنیم و اینجاست که سرمنشأ قهر و اختلافات بروز می‌کند و گاه دودمانی را از هم می‌پاشد. به همین دلیل بزرگان ما همواره توصیه کرده‌اند اگر می‌خواهی رازت برملا نشود، آن را در قلبت نگهدار و بیهوده نیست مادر‌بزرگ‌های ما نقل می‌کنند مشکلاتشان را برای کلوخی تعریف می‌کردند و سپس آن را در جوی آب می‌انداختند که برای همیشه نابود شود. رازداری را باید ابتدا خودمان تمرین کنیم و سپس به کودکانمان بیاموزیم‌. هر چند به قول شاعر شیرین سخن، رهی معیری:

خویشتنداری و خموشی را

هوشمندان حصار جان دانند

گر زیان بینی از بیان بینی

ور زبون گردی از زبان دانند

راز دل پیش دوستان مگشای

گر نخواهی که دشمنان دانند

زهرا عرب - دبیر چاردیواری