اختلاف ، هنوز هم خطرناک است

اختلاف نظر سیاسی از اولین روزهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی در تار و پود دستگاه های اجرایی و تقنینی مختلف ریشه دواند.

کد خبر: ۷۹۰۷۸

آن زمان که دولت بازرگان نمی توانست نیروهای انقلابی و وفادار به ارزشها را تحمل کند و آن زمان که ابوالحسن بنی صدر در مسند ریاست جمهوری ، هر روز با نخست وزیر (شهید رجایی) وارد کشمکش تازه ای می شد ، دلسوزان انقلاب ، آشکارا می دیدند چه فرصتهای طلایی بسرعت از بین می روند. در سالهای بعد و نیز در دوران اصلاحات ، بروز اختلاف نظرهای شدید ، زیانهای بزرگی را برای نظام به همراه آورد. تاثیر اختلاف فقط در هدر دادن موقعیت ها نبود بلکه نوعی کینه و دشمنی را در استخوان بندی جامعه نهادینه می کرد و سرانجام مانند غده ای سرطانی ، مجموعه ای را که قابلیت اجرای کارهای بزرگ را داشت ، پوک و بی خاصیت می ساخت . شاید بخش قابل توجهی از اختلافات ، به این دلیل پا می گرفت که متصدیان بخشهای مختلف حاکمیت از وابستگان به نحله های فکری متفاوت یا معارض با هم بودند و به همین دلیل وقت و انرژی قابل توجهی صرف تبیین دیدگاه های هر طرف و رد نظرات طرف مقابل می شد. اگر این اختلاف به بخشهای تئوریک و مطبوعاتی ختم می شد ، شاید چندان زیانبار نبود اما مصیبت آن گاه بروز می کند که طرفین نزاع مبانی نظر و اعتقادشان را در انجام وظایف اجرایی شان نیز لحاظ می کردند. آفت دیگری که از رهگذر وجود اختلافات ، شاهد آن بودیم ، نوعی جنگ فرسایشی میان گروهها و احزاب سیاسی بود. مثلا اختلاف نظر بر سر تقدم توسعه سیاسی بر توسعه اقتصادی یا بعکس ، دست کم 5-6 سال از بهترین سالهایی که با درآمد نفتی کشور امکان فعالیت های اقتصادی چشمگیر وجود داشت ، تلف شد و هنگامی که دولت وقت ، توسعه اقتصادی را مقدم بر شقوق دیگر دانست ، تقریبا کار از کار گذشته بود. درست یا غلط ، بسیاری از سیاسیون ما نمی توانند میان اندیشه و رفتار سیاسی با امور اجرایی غیرمرتبط با سیاست ، فاصله ایجاد کنند. از همین رو هنگامی که یک اتفاق ساده در حوزه سیاست پیش می آید ، تلاطم بزرگی در حوزه اقتصاد رخ می نماید حال آن که امروزه در کشورهای رو به توسعه نیز تلاش می کنند نقش بحران های سیاسی را در مسائل جاری به حداقل برسانند. دولت آقای احمدی نژاد این بخت بلند را دارد که اکثریت مجلس همراه اوست و این همراهی و همدلی فرصت ارزشمندی را برای جبران گذشته فراهم آورده است . با این حال ، برخی اختلاف افکنی ها که ریشه در مسائل تئوری و اعتقادی هم ندارند ، به سنگهای بزرگ پیش پای دولت تبدیل شده اند. گاه این اختلافات بسیار ساده و پیش پاافتاده اما وقتی به رسانه ها رخنه می کنند ، به هیولاهایی غول پیکر تغییر شکل می دهند. اختلاف افکنان از روشهای بسیار ساده بهره می گیرند. مثلا یک خبر دروغ از قول کسی نقل می کنند و سپس براساس آن خبر کذب ، مصاحبه های فراوان با این و آن ترتیب می دهند و تحلیل های متعدد برای آن می نویسند. حتی اگر اصل خبر نیز از سوی مرجع اصلی تکذیب شود ، آثار مخرب انتشار خبر، جامعه را آشفته کرده است . شرایط کنونی حاکم بر قوای سه گانه ، شرایطی دلپذیر است به شرط آن که همه مراقب باشند اختلاف افکنانی که به باروری و بالندگی نظام و انقلاب اعتقادی ندارند ، بر ریشه اصولگرایی تیشه نزنند. اگر تاکنون مسوولان به چنین پدیده ای بی توجهی کرده اند ، باید به فرموده رهبر عزیز انقلاب از چنین بی اعتنایی ، به درگاه خداوند استغفار کنند.