به کاغذها از خودت بگو

قطعا اگر خطاها، لحظات مخفی و ندیده را کنار هم بگذارید یکی از کابوس‌هایتان می‌شود نمایش بی‌کم و کاست و دقیق آن، حتی برای خودتان. اگر زندگی همه ما را بی‌کم و کاست فیلمبرداری و پحش کنند قطعا شرم وجودمان را خواهد گرفت. شرم دیده شدن آن‌گونه که واقعا بوده‌ایم.

اما روش عاقلانه‌تری هم هست که به‌جای عذاب لذت می‌بخشد و آن نوشتن لحظات است. این راه ساده‌تری برای روبه‌رو شدن و در عین حال پیچیده‌تر است. ساده‌تر چون شما سامانش می‌دهید و پیچیده‌تر چون آمیخته به دلایل، نیت‌ها، آرزوها و استدلالات است.

این کار الزامی است چون ما را به یاد خود می‌آورد. به ما نشان می‌دهد که کجای کاریم و چه چیزهایی می‌‌‌خواستیم، آرزو می‌کردیم و حال چه داریم و چگونه زندگی می‌کنیم. کاغذها امین و مطمئن، صبور و شنوا است و همین گفتن خود شفایی است که از هم‌نشینی کلمات شما و کاغذ زاده می شود.

در این راه راهنماهای زیادی وجود دارد. خود زندگینامه‌های مختلف و متفاوتی که نویسندگان نوشته‌اند و به ما کمک می‌کند تا زندگی خود را بشناسیم و دوباره تعریف کنیم. با تخیل و رویا و عقل و واقعیت که همه آنها بخشی از واقعیت وجودی و درونی ماست. یکی از آثار به درد بخور در این راه خاطرات اورحان پاموک، نویسنده مشهور ترکیه است. او در کتاب استانبول به زیبایی زندگی خود را با شهر زادگاهش، شهری که در آن بزرگ شده و دنیا را فهمیده، پیوند داده است. اثری که ضمن تاریخچه و شناخت‌نامه‌ای از پاموک برای ما راهنمایی درک بهتر زندگی و نگاه به گذشته است.

زندگی خود را روی کاغذ بیاورید. به خود توجه کنید، خود را دوباره تعریف کنید، زندگی چنین چیزی را لازم دارد، در بحران جوانی، میانسالی و کهنسالی جایی که از خود می‌پرسید: آیا زندگی من با همه فراز و نشیب‌هایش ارزش داشته است؟ باید توانایی پاسخ داشته باشید.