پاروزنِ بی‌قایق ‌و دریا

خوب این مهم و ماهیت جدانشدنی از موسیقی پاپ به آن الگویی را می‌بخشد، مجموعه‌ای از الگوها و هنجارهای تکرارشونده و منتهی به موفقیت می‌شوند. اما واقعیت این است که این همه تکرار هم نمی‌تواند همیشه در بازار دست بالا را داشته باشد و گل کند. این‌که انبوهی از موسیقی پاپ مثل سری‌دوزی در عالم خیاطی در بازار بیرون می‌آید و همه جهان را پر از صفحه‌های عامه‌پسند و ساده می‌کند، از یک سو رونق این صنعت و از سوی دیگر تکرارپذیری و کسل‌کنندگی این بازار و این سبک را نشان می‌دهد که گاه از هنر و فردیت به شکلی آزاردهنده تهی می‌شود. در میان این تکرار کسانی هستند که با وجود ماهیتی عامه‌پسند تلاش می‌کنند با نشانه‌ها و خلاقیت‌ها، بازیگوشی‌ها و فردیتی قابل تحسین کمی متمایز باشند. محسن چاوشی - چه بپسندیم و چه دوستدار صدا و جنس کارش نباشیم - دارای چنین خصوصیتی است. پاپ بودن در عین خاص بودن، عامه‌پسند بودن در عین دارا بودن ویژگی‌های منحصر به‌ فرد از نکات قابل توجه چاوشی است.

محسن چاوشی در جدیدترین آلبومش که بتازگی به بازار آمده، به عنوان پاروی بی‌قایق، شبیه به آلبوم پیشین خود «من خود آن سیزدهم» تلاش کرده در قطعاتی متفاوت از قالب صرف ترانه‌های پاپ عاشقانه یا سیاه بیرون بیاید و فضاهای متفاوتی را در شعر، ساخت ملودی و تنظیم تجربه کند. تلفیق گاه به گاهی قطعه‌های پاپ با عناصر موسیقی راک، رفتن به فضاهای متفاوت اجتماعی در اشعار و استفاده از عناصر تازه صوتی مجموعه آلبوم را متفاوت و متحول کرده است. بیشتر ترانه‌های قطعات این آلبوم از حسین صفا است و تنظیمات آن را محسن چاوشی، امید حجت، کوشان حداد و امیر جمال‌فرد انجام داده‌اند.

اگر خواهان تجربه متفاوتی در موسیقی پاپ هستید، احتمالاً محسن چاوشی برای شما رضایتبخش خواهد بود. موسیقی او سنگین و سخت‌فهم نیست و گوشی پرورش یافته نمی‌خواهد، آنچه می‌طلبد کمی اشتیاق به شنیدن موسیقی پاپ با همه سادگی‌اش، در عین تفاوت طلبی است. پاروی بی‌قایق درکی دگرگون از موسیقی پاپ است و کمی خلاقیت را در آن می‌شود دید. اما این تفاوت و دگرگونی آنقدر در تجربی بودن افراطی نیست که آدم را به ناکجا ببرد.