اسفنج، استخوان می‌شود

اکنون دانشمندان با ایجاد روشی جدید امیدوارند بتوانند مشکلات اینچنینی را با استفاده از اسفنج‌های ساخته ‌شده از پلیمر رفع کنند. عموما در درمان مشکلات استخوانی فک و جمجمه، پزشکان استخوان‌ مورد نیاز برای پرکردن حفره‌ها را از دیگر قسمت‌های بدن (به خصوص ران) جدا می‌کنند و سپس با انجام عمل حفره را پر می‌کنند.

هنگام برش استخوان باید نهایت دقت را به خرج داد تا استخوان بریده به شکل حفره دربیاید و بتواند حداکثر فضای خالی را پر کند؛ اما در بهترین حالت نیز فضاهای خالی میان استخوانی همچنان حضور دارند و باید پر شوند. در انجام چنین عمل‌های جراحی عموما از ماده‌ای به نام بون پاتی (Bone Putty) استفاده می‌شود که نقاط خالی و ترمیم‌ناپذیر را با استفاده از آن پر می‌کنند. به‌رغم این‌که بون‌پاتی را ماده‌ای موثر در انجام عمل‌هایی از این دست می‌دانند، به دلیل ویژگی‌‌های ذاتی خود مشکلاتی نیز در پی دارد. یکی از این مشکلات این است که چنانچه از این ماده برای پر کردن فواصل خالی بین استخوان استفاده شود، استخوان‌ نمی‌تواند رشد کند و به همین سبب بیمار با مشکلاتی اساسی مواجه می‌شود و حتی​ به عمل‌های جراحی بعدی در فواصل زمانی مختلف نیاز خواهد داشت.

در روشی که محققان دانشگاه A&M تگزاس به سرپرستی دکتر ملیسا گرونلان ابداع کرده‌اند، ماده‌ای جدید به نام پلیمر با حافظه شکلی که به اختصار SMP نامیده می‌شود، تولید شده است. این ماده که با استفاده از پیوند مولکولی پلیمر کاپرولاکتون ساخته شده، پیش از این نیز به عنوان جایگزین زیستی تخریب‌پذیر کشسان (الاستیک) شناخته می‌شد و در برخی از عمل‌های جراحی ایمپلنت به کار می‌رفت. این ماده پس از استفاده با پلیمری چسبنده به نام پلی‌دوپامین پوشیده می‌شود.

وقتی این ماده اسفنجی درون حفره قرار بگیرد، به دلیل خاصیت مشبک بودن به استخوان‌های اطراف اجازه می‌دهد ​براحتی درون آن نفوذ کنند و به‌صورت طبیعی رشد کنند. به نظر متخصصان این حوزه، این ویژگی به‌دلیل استفاده از پلی‌دوپامین به دست می‌آید. همچنین به دلیل این‌که این ماده به‌طور کامل تجدیدپذیر است، این عقیده وجود دارد که پس از گذشت مدت زمانی کمابیش طولانی، SMP به طور کامل با استخوان جایگزین می‌شود و ناحیه خالی را عملا استخوان طبیعی پر می‌کند. چنانچه این ویژگی بتواند به ‌طور کامل اثبات شود، می‌توان گفت​ SMP در عمل شبیه داربست عمل می‌کند و پس از انجام کار به طور کامل از بین می‌رود و اثری از آن در بدن فرد باقی نمی‌ماند.

منبع: گیزمگ و ساینس دیلی