خداحافظ آقای صلح

آن روزها، حتی صعود به جام‌جهانی 2006 هم نمی‌توانست اشک‌های مردم آبیجان، بواک و دیگر شهرهای این کشور استعمارزده را پاک کند. جنگ‌های داخلی سال‌ها بود که ادامه داشت و کاری از دست سیاستمداران هم برنمی‌آمد. برای همین است که مردم کشور ساحل عاج آن روز را از یاد نمی‌برند، هشتم اکتبر 2005 را، روزی که مشهورترین مردان یک کشور، در شادترین روزشان برای صلح در مقابل مردم زانو زدند. تلاش‌های دروگبا برای صلح، حتی از این فراتر بود. او در سال ۲۰۰۷ همه را متقاعد می‌کند که بازی مقدماتی جام ملت‌های آفریقا بین ساحل عاج و ماداگاسکار در وسط شهر بواک محل تجمع نیروهای شورشی برگزار شود.

برای برگزاری این مسابقه فوتبال نیروهای شورشی و دولتی که پنج سال بود در همان نقطه جنگ می‌کردند مجبور شدند سلاح‌ها را زمین بگذارند و با هم متحد شوند تا امنیت مسابقه را برقرار کنند. آن روز فوتبال و یک تیم ملی، یک ملت را متحد کرد. حالا نماد اتحاد ملی کشور ساحل عاج از فوتبال ملی خداحافظی کرد. دروگبا 12 سال پیراهن تیم ملی ساحل عاج را برتن کرد. 104 بار بازی کرد و 65 گل زد، اما او میراثی بس بزرگ‌تر داشت. او با فوتبال برای صلح تلاش کرد. او مرد صلح بود.

افشین خماند / دبیر گروه ورزش