آرژانتین و تردیدهای من

یک نکته جالب که درخصوص او برایم عجیب است، شجاعت و نترس‌بودنش است. شما نمی‌توانید این نابغه را بترسانید. باید اعتراف کنم یک بار خواستم او را بترسانم! تصور کنید قرار است اولین دیدار خود را در باشگاه جدیدتان در مقابل تیمی بازی کنید که در آن مسی حضور دارد. این دقیقا اولین تجربه من بود؛ زمانی که از آرسنال جدا شدم و در یوونتوس نخستین بازی‌ام را انجام دادم. سال ٢٠٠٥ بود. در یکی از بازی‌های پیش‌فصل قرار بود مقابل بارسلونا بازی کنیم. او هجده ساله بود و تا آن زمان فقط در ٩ بازی برای بارسا به میدان رفته بود. می‌دانستیم بازیکن خوبی است، اما وقتی بازی او را از نزدیک دیدیم، واقعا شگفت‌زده شدیم.

ما آن بازی را در پنالتی بردیم، اما مسی فوق‌العاده بود. واقعا نمی‌شد او را یارگیری کرد. اولین بازی‌ام برای یوونتوس بود. می‌خواستم مربی جدیدم را در تیم جدیدم تحت تاثیر قرار دهم. هر کاری می‌کردم که او را متوقف کنم؛ رویش خطا می‌کردم، پا می‌انداختم، می‌ترساندمش و هر کاری که برای مهار کردنش لازم بود، اما هر بار که نقش بر زمین می‌شد بسرعت بلند می‌شد و به شیوه‌ای سریع شروع ‌مجدد می‌کرد.

این نشان می‌داد او از چه شجاعت و سر نترسی بهره می‌برد. کسی که اعتماد و اطمینانی به توانایی‌هایش دارد. البته این که او چنین خصوصیاتی دارد چندان عجیب نیست. او از آرژانتین می‌آید؛ کشوری که مردمانش شجاعت مثال‌زدنی دارند. وقتی با آرژانتینی‌ها بازی می‌کنید، همان ابتدا متوجه می‌شوید مهم‌ترین خصوصیت آنها، نترس‌بودنشان است. به هیچ طریقی نمی‌توانید فوتبالیست‌های آرژانتینی را بترسانید. بعد از مسابقه ما ـ یووه ـ با بارسا در آن شب همگی از شجاعت مسی در آن زمان حرف زدیم. چیزی که اکنون، بعد از گذشت سال‌ها نمود یافته است. او اکنون در کنار کریستیانو رونالدو بهترین بازیکن دنیاست. گل می‌زند و پاس گل می‌دهد و در کل کامل‌ترین بازیکن است. او می‌‌داند اگر می‌خواهید در یک مسابقه برنده شوید، گل زدن مهم‌تر از دریبل‌های پی‌درپی و سرگیجه‌آور است.

آرژانتین در بازی‌های گروهی‌اش عملکرد جالبی نداشت. این تیم یادآور تیمی نبود که از همه نظر متعادل باشد. تنها چیز امیدوارکننده‌ای که از این مجموعه دیدم مسی بود. نمی‌دانم او به تنهایی می‌تواند آرژانتین را قهرمان کند یا نه.

آرژانتین باید از این فرصت طلایی استفاده کند. آنها اکنون بهترین بازیکن جهان را در تیمشان دارند و برای قهرمانی جهان این بهترین فرصت است، اما از طرف دیگر تیمی مانند سوئیس که حریف امشب آنهاست، برای مهار کردن چنین ستاره‌ای برنامه‌های تیمی دارد. تیم بودن برای موفقیت در یک تورنمنت ـ این روزها ـ مهم‌تر از فردگرایی است.

من برای رونالدو متاسفم. او می‌خواست بعد از قهرمانی با مادرید در لیگ قهرمانان در پرتغال نیز بدرخشد، ولی تیمش ضعیف‌تر از آن بود که رویایش را عملی کند. چند وقت پیش در یکی از رستوران‌های مادرید او را دیدم. خیلی صمیمی است، اما در عوض مسی را که چند دفعه بیشتر او را ندیدم یک انسان ساکت و سر به زیر یافتم. مسی شخصیتی دارد که بقیه هم‌تیمی‌هایش دوست دارند خودشان را برایش فدا کنند. درست همان شخصیتی که زیدان داشت و من به عنوان هم‌تیمی‌اش دوست داشتم برای پروازش جانم را نیز بدهم.

با درخشش مسی، نیمار و بنزما جام زیباتر شده است. کم پیش می‌آید تیمی با ندرخشیدن ستاره‌هایش در جام‌جهانی به قهرمانی برسد، اما من تیم‌هایی را دوست دارم که به‌ صورت «گروهی» کار کرده و از فردگرایی افراطی دوری کنند. امسال تیم‌هایی را که از این منظر موفق دیدم آلمان، شیلی، فرانسه و البته کاستاریکا بود. آرژانتین اگر می‌خواهد موفق باشد باید خود را از نظر کار گروهی تقویت کند. سرخیو آگوئرو، درخششی را که در سیتی دارد نمی‌تواند در آرژانتین نشان دهد. او هنوز خیلی چیزها برای عرضه دارد، اما گویی قابلیت‌هایش قفل شده است. او با توپ و بدون توپ استثنایی و یکی از بهترین‌هاست. آرژانتین امروز در ورزشگاه سائوپائولو که جو فوق‌العاده‌ای دارد. به مصاف سوئیس می‌رود. از بازی امروز لذت ببرید. هواداران فوتبال در آمریکای جنوبی مانند هیچ کشوری نیستند.

پاتریک ویرا / بازیکن سابق تیم ملی فرانسه