نمونه آن اتفاقی است که از سوی یکی از آژانسهای هوایی برای یک مسافر سالمند در نیمه شب ششم فروردین پیش آمده است.
ماجرا از این قرار است که دوستی میگفت به خاطر این که مادر سالمندش قادر به حرکت نیست و نمیتواند با خودرو مسافت زیادی را تاب بیاورد، او را با هواپیما و همراه با ویلچر از مشهد عازم تهران میکند، اما هنگام برگشت بعد از کلی معطلی و... متوجه میشوند ویلچر او در فرودگاه مشهد هنگامی که مادر سالمند به داخل هواپیما منتقلمیشود، روی بالابر جا مانده و پرسنل خدمات فرودگاه آن را به داخل هواپیما نیاوردهاند و در نتیجه به تهران نرسیده است.
تا اینجای کار هیچ اشکالی وجود ندارد، اتفاق است و برای هر کسی ممکن است پیش آید، اما مشکل در نحوه برخورد پرسنل آن شرکت مستقر در فرودگاه مهرآباد است که به جای عذرخواهی و دادن ویلچری از فرودگاه که مادر سالمند را به خانهاش منتقل کنند، به او و همراهش میگویند باید تا ساعت 3 بامداد در فرودگاه منتظر بمانند تا ویلچر جامانده با پرواز بعدی به تهران برسد.
نکته جالب اینکه ویلچر در پرواز بعدی آن شرکت هم نمیآید و ناچار بعد از سه ساعت معطلی با پروازی از شرکتی دیگر، ویلچر را تحویل صاحب آن میدهند. آیا نمی توانستند ضمن عذرخواهی مسافر را راهی خانه کنند و فردای آن روز ویلچر را با پیک به در خانه او بفرستند؟ مسافری که برای یک پرواز یکساعته 133 هزار تومان پرداخت میکند، آیا چنین برخوردی را سزاوار خود میداند؟ مسئولان هواپیمایی باید پاسخ این پرسش را بدهند.
نام آژانس و ساعت پرواز آن در دفتر روزنامه محفوظ است.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم