بی‌پولی ورزش در فاصله 7 ماه تا بازی​های آسیایی

دیروز صبح کیومرث هاشمی، رئیس کمیته ملی المپیک در دفتر خود پذیرای حسین رضازاده، رئیس فدراسیون وزنه‌برداری و جلال کوزه‌گری، رئیس فدراسیون هندبال بود تا با حضور شاهرخ شهنازی، دبیرکل کمیته ملی المپیک و اصغر رحیمی، دبیر مرکز نظارت بر تیم‌های ملی به بررسی برنامه‌های آماده‌سازی تیم‌های ملی بپردازند. طبق برنامه قرار است این نشست‌های تخصصی و مشترک هر روز با حضور مسئولان دو فدراسیون اعزامی به اینچئون 2014 برگزار شود و طرفین به بیان نقطه نظرات خود بپردازند، اما آیا این جلسات نتیجه‌ای هم خواهد داشت؟ اگر پای صحبت رؤسای فدراسیون‌ها بنشینید قطعا خواهند گفت بدون تزریق پول به بدنه ورزش، هرگز!

فدراسیون هندبال با توجه به درخشش هندبالیست‌های کشورمان در رقابت‌های جام ملت‌های آسیا و نخستین صعود این تیم به جام‌جهانی، حالا انتظارها را در حد مدال طلای بازی‌های آسیایی یا حداقل حضور در فینال همچون دوره قبلی بالا برده است. فدراسیون وزنه‌برداری هم که دومین رشته پر مدال ورزش ایران در بازی‌های آسیایی است، در برنامه‌اش این‌طور آورده که در بازی‌های آسیایی اینچئون بهتر از گوانگجو که یک طلا، دو نقره و یک برنز به دست آورد، مدال کسب کند؛ اما نگرانی مشترک حسین رضازاده و جلال کوزه‌گری در نشست دیروز این بود؛ پولی برای برگزاری اردوهای آماده‌سازی نیست!

الان چهار ماه از پرداخت نشدن حقوق مربی مجارستانی تیم‌های ملی وزنه‌برداری می‌گذرد. این سوای بدهی است که این فدراسیون همچون دیگر فدراسیون‌های ورزشی به آژانس‌های هواپیمایی یا رستوران‌ها دارند. تازه هزینه‌های سرسام‌آور برگزاری اردوهای تیم ملی هم هست. در حالی که ورزشکاران تیم ملی در فاصله کمتر از هفت ماه تا بازی‌های آسیایی باید بی دغدغه فقط برای کسب مدال در این بازی‌ها تمرین کنند، هنوز اردوی تیم ملی وزنه‌برداری برگزار نشده که البته یکی از دلایل اصلی‌اش همین بی‌پولی است. حسین رضازاده در این باره می‌گوید: دریافتی امسال ما از کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش کمتر از سال‌های گذشته بوده است، این درحالی است که طبق تقویم فدراسیون، علاوه بر برگزاری رقابت‌های قهرمانی کشور در رده‌های سنی مختلف و برگزاری‌ بیش از 200 روز اردوی شبانه‌روزی برای بیش از 50 وزنه‌بردار ملی‌پوش، جهت حضور در رقابت‌های قهرمانی نوجوانان و بزرگسالان جهان و همین‌طور نوجوانان آسیا در دو مقطع، چهار اعزام برون‌مرزی داشتیم. به همه اینها باید تجهیز هیات‌های استانی، حقوق پرسنل و سایر هزینه‌های جاری را هم اضافه کنید تا متوجه شوید اگر زمان برگزاری اردوهای تیم ملی به تعویق افتاده به چه دلایلی است.

بودجه فدراسیون وزنه‌برداری، همچون سایر فدراسیون‌ها در سال جاری با کاهش مواجه شده، به طوری که مجموع دریافتی‌های این فدراسیون از وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک در سال 92، هنوز به یک میلیارد تومان هم نرسیده است. وقتی اوضاع مالی یکی از پرمدال‌ترین رشته‌های کاروان ورزشی کشورمان در تاریخ بازی‌های آسیایی اینچنین است، نمی‌توان انتظار داشت در سایر فدراسیون‌ها وضع بهتر از این باشد. نمونه دیگرش فدراسیون تکواندو که با سه طلا، دو نقره و چهار برنز بیشترین مدال را در بازی‌های آسیایی گوانگجو برای کاروان ورزشی کشورمان به ارمغان آورد. در همان آبان ماه که شاکله تیم ملی وزنه‌برداری با جدایی کورش باقری و تعطیلی اردوهای تیم ملی از هم پاشید، فدراسیون تکواندو با انتخاب بیژن مغانلو به عنوان سرمربی، حرکت خود را برای بازی‌های آسیایی آغاز کرد، اما بی‌پولی و کش و قوس‌‌های مجمع انتخاباتی این فدراسیون، عملا فرصت برنامه‌ریزی را از اهالی تکواندو گرفت وتکواندوکارانی که قرار بود برای برپایی یک اردوی تمرینی به امارات بروند به دلیل بی‌پولی فدراسیون، اردویشان​لغو شد. گفته می‌شود فدراسیون تکواندو هم بدهی چند میلیاردی دارد؛ از آژانس‌هایی هواپیمایی گرفته تا هزینه اردوهای تیم ملی.

پولادگر هم در این مدت هیچ‌گاه این نگرانی را پنهان نکرده است. او می‌گوید: ما برنامه‌های زیادی برای اجرا داریم که انجام آنها مستلزم داشتن بودجه است، حال آن‌که ما برای امور جاری خود هم بدهکاریم. ما فقط نیمی از بودجه‌ای را که سال قبل مصوب شده بود گرفتیم، در حالی که اگر تمام آن را هم می‌گرفتیم، مشکلات مالی پابرجا بود. دلیل این امر هم واضح است. وقتی بودجه مذکور مصوب می‌شد قیمت دورترین مسیر برای شرکت در یک میدان بین‌المللی در اروپا نهایتا پنج میلیون تومان بود، اما اکنون این رقم به 14-13 میلیون افزایش یافته است. به عنوان مثال بابت هزینه‌های اعزام به رقابت‌های جهانی، حدود 250میلیون تومان بدهی روی دست ما ماند. آدم واقعا دلش به درد می‌آید وقتی می‌بیند یک تیم فوتبال وابسته به منابع مالی دولت در یک پست چهار بازیکن میلیاردی استخدام می‌کند، آن وقت تکواندوکار المپیکی با تمام افتخاراتش از پس هزینه بلیت 400-300 میلیونی برنمی‌آید. ما نمی‌گوییم کسی برای فوتبال خرج نکند، اما باید ریشه‌ای فکر کرد.

در بازی‌های آسیایی 2010 گوانگجو، علاوه بر تکواندو (سه طلا، دو نقره و چهار برنز) و وزنه‌برداری (یک طلا، دو نقره و یک برنز) در رشته‌های کشتی (هفت طلا، یک نقره دو برنز)، ووشو (سه طلا و سه برنز)، دوومیدانی (دو طلا و سه نقره)، قایقرانی (دو طلا، یک نقره و دو برنز) و کاراته (دو طلا و دو برنز) هم طلایی شدیم تا در سال‌های بعد از انقلاب، با 20 مدال طلا، بهترین عملکرد ورزش ایران در بازی‌های آسیایی رقم بخورد، اما الان با گذشت سه سال از آن بازی‌ها، به دلیل مشکلات عدیده مالی، هیچ‌یک از فدراسیون‌های طلایی ورزش ایران اطمینان ندارند بتوانند موفقیت دوره گذشته خود را با همان کیفیت تکرار کنند.

در این میان البته تلاش‌هایی صورت گرفته تا ورزش از این بی‌پولی آزاردهنده خارج شود. به عنوان مثال همین هفته گذشته بود که کیومرث هاشمی با توجه به در پیش بودن بازی‌های آسیایی اینچئون، المپیک نوجوانان نانجینگ و بازی‌های ساحلی پوکت، در نامه‌هایی جداگانه به رئیس مجلس، کمیسیون تلفیق و دولت خواستار افزایش بودجه کمیته ملی المپیک از 48 میلیارد به 148 میلیارد در سال 93 شد؛ درخواستی که با توجه به افزایش 110 درصدی بودجه وزارت ورزش و جوانان و ارتقای رقم این بودجه از 500 میلیارد به بیش از هزار میلیارد و همین‌طور قول مساعد دکتر روحانی، رئیس‌جمهور به کاروان ورزش ایران در بازی‌های آسیایی که هفته گذشته مطرح شد، احتمال اجابت دارد، اما زمان در حال از دست رفتن است و فقط 208 روز تا آغاز بازی‌های آسیایی اینچئون باقی مانده است و با توجه به بی‌پولی در ورزش، هنوز هیچ‌ کدام از فدراسیون‌های ورزشی کشورمان حرکت منسجم خود را برای کسب افتخار در این رویداد مهم آغاز نکرده‌اند.

رضا پورعالی‌ /‌ گروه ورزش