رفاه اجتماعی و تامین اجتماعی

اتوفون بیسمارک (1898ـ1815)، اولین صدر اعظم آلمان (1890ـ1871) بود. سیاست‌های سوسیالیستی بیسمارک از او نام و آوازه مثبتی در آلمان ساخت. براساس این سیاست‌ها، تمام کارگران آلمان، زیر چتر بیمه تامین اجتماعی دولت آلمان قرار می‌گرفتند. درباره این‌که چرا او اولین سیاستمداری بوده که این ایده را عملی کرده است، گمانه‌زنی‌هایی صورت گرفته است و یکی از مهم‌ترین این گمانه‌زنی‌ها مربوط می‌شود به خوف او از طبقه کارگر و تمایل احتمالی آنها به جنبش‌های کارگری آن زمان. بر این اساس، بیسمارک برای این‌که توجه طبقه کارگر را از جنبش‌های کارگری و موج مارکسیسم به سمت دولت جلب کند، کارگران آلمان را صاحب امتیازات رفاهی جدیدی کرد. براساس این امتیازات، کارگران آلمان در برابر تصادف، بیکاری، بیماری و پیری بیمه می‌شدند.

این امتیازات برای جو مارکسیستی آن زمان کشورهای اروپایی اهمیت بسیار زیادی داشت، چراکه تاکید جنبش‌های چپ در آن زمان بر اجتناب‌ناپذیری انقلاب‌های کارگری بود و یکی از مهم‌ترین دلایل چپ‌ها برای وقوع این انقلاب‌ها، مساله بیکاری‌های دوره‌ای و اجتناب‌ناپذیر کارگران بود. بیمه بیکاری بیسمارک بسیاری از نگرانی‌های کارگران را رفع می‌کرد. همچنین تضمین خدمات درمانی هنگام تصادف و بیماری و نیز تضمین درصدی از حقوق هنگام بازنشستگی برای کارگران قرن نوزدهم امتیاز بسیار بزرگی محسوب می‌شد.

استقبال از خدمات و امتیازات رفاهی دولت آلمان برای کارگران به حدی بود که تامین اجتماعی و رفاهی بیسمارک به سایر کشورهای اروپایی نیز انتقال یافت. بلژیک از نخستین کشورهایی بود که پس از آلمان این الگو را پذیرفت. حتی امروزه نیز در بررسی و امتیازدهی به کیفیت ارائه خدمات رفاهی سازمان‌های بیمه و تامین اجتماعی، مدل بیسمارک یک برند شناخته شده و قابل توجه است.