فدراسیون شنا؛ غرق در گرداب آزمون و خطا

شاید نباید از مدیری که بتازگی هدایت فدراسیون را به عهده گرفته انتظار معجزه داشت، اما از محسن رضوانی با کارنامه کاری‌اش در کنار چهار مدیر سابق و مدت حضورش به‌عنوان سرپرست از بهمن 91، بعلاوه اشرافی که به امور این حوزه دارد، حداقل انتظار ایجاد ثبات در بخش‌های ساختاری و اردوهای تیم‌های ملی شنا، شیرجه و واترپلو است. می‌توان گفت انتظار تکرار اشتباهات روسای سابق از رئیس جدید نمی‌رود.

تیم ملی شنای ایران اوج توانمندی خود را در بازی‌های آسیایی گوانگجو به نمایش گذاشت و رده چهارمی را در یکی از مواد برای اولین بار به نام ایران به ثبت رساند، رده‌ای که محصول تلاش سال‌های گذشته و دوران وحید مرادی رئیس اسبق بود، هرچند خانواده شنا و ورزش با انتقادات گسترده در اواخر دوران وی، انتظار پیشرفت بیشتر و تغییرات در جهت توسعه این رشته را از تیم وی داشتند.

با کنار گذاشته شدن مرادی پس از دو دوره ریاست و حضور 20 ساله در فدراسیون در سمت‌های مختلف، به جای وی امیرحسین آیت‌اللهی روی کار آمد. آیت‌اللهی به همراه رضوانی وارد فدراسیون شد، هرچند دوران کوتاه مدیریت وی نیز خالی از حاشیه نبود و همان خانواده باز به عملکرد وی ایراد گرفت و فعالیت‌های وی را در راستای منافع خود ندید، پس از برکناری آیت‌اللهی، غلامرضا جعفری سرپرستی فدراسیون را به عهده گرفت و رضوانی این‌بار نیز به‌عنوان معتمد، دبیر وی شد و در واقع هدایت امور فنی را به عهده گرفت.

درست زمانی که نامه‌های آیت‌اللهی به شورای المپیک و فدراسیون جهانی شنا و کنفدراسیون شنای آسیا درخصوص برکناری‌اش بدون برگزاری مجمع دست به دست می‌شد، حسین المسلم کویتی نایب‌رئیس فدراسیون جهانی شنا و دبیر اجرایی شورای المپیک آسیا راهی تهران شد، اما با بررسی اوضاع و مشاهده حضور بیشتر کارشناسان و مدیران و مربیان خانوده بزرگ شنا در فدراسیون که دور هم جمع شده و فعالیت می‌کردند، با رایزنی‌های محسن رضوانی و مسئولان کمیته ملی المپیک، شرایط مثبت ارزیابی شد و وی به کشورش بازگشت.

دیرزمانی از این موضوع نگذشته بود که به یکباره جعفری کنار گذاشته شد و نیک‌بین سرپرست فدراسیون معرفی شد، این‌بار نیز رضوانی حضور داشت، اما این حضور ادامه دار نبود و به نشانه اعتراض مانند دوران آیت‌اللهی همکاری‌اش با رئیس را کنار گذاشت و دوباره به وزارت ورزش بازگشت. پس از آن به اشاره‌ای شنای ایران از سوی فدراسیون جهانی تعلیق شد و در نهایت این‌بار رضوانی سرپرستی فدراسیون را به عهده گرفت و تعلیق رفع شد و در نهایت اواخر مهر امسال بر صندلی ریاست تکیه زد.

امروز شنای ایران از رکوردهای ملی خود فاصله زیادی گرفته است، این در حالی است که شناگران رده نخست تیم ملی هم به نوعی کنار رفته‌اند و شناگران فعلی توان رسیدن به رکوردهای گذشته را ندارند.

شنای ایران امروز در فاصله چند ماه مانده تا بازی‌های آسیایی کره جنوبی حتی اردوی منظم و هماهنگ ندارد و شناگران قرار است هر کدام در شهر‌های خود تمرین کنند. رکوردهای به ثبت رسیده نیز در اولین مرحله مسابقات قهرمانی کشور نشان از افت شدید رکوردها دارد. خشایار حضرتی مربی تیم ملی معتقد است با این رکوردها نمی‌توان کاری از پیش برد و باید منتظر باشیم تا سال آینده اردوهای متمرکز آغاز شود، اما نباید فراموش کرد ثبت رکورد در رشته پایه شنا مستلزم تمرینات مستمر، اردوهای پیوسته و تمرینات اصولی و زمان‌بر است. حال چگونه باید این فاصله ایجاد شده را پر کرد، جوابی است که باید مسئولان جدید فدراسیون بدهند.

بحث مشکلات مالی که مدت‌هاست گریبان ورزش را گرفته، شامل حال این فدراسیون هم هست، اما به قول محمد علیرضایی کاپیتان سابق تیم ملی شنا که از فروردین امسال تمرینات خود را کنار گذاشته است، هر مدیری در این سیستم وارد کار می‌شود، می‌داند مشکل مالی وجود دارد. آیا توان کار در این شرایط را در خود می‌بیند یا بهانه خواهد آورد؟

بحث دیگر این ورزش که همیشه از سوی مسئولان این رشته مطرح بوده، مقوله جوانگرایی است، علیرضایی معتقد است سه سال آینده هم این شعار نتیجه نخواهد داد، چراکه فدراسیون توان استفاده از پتانسیل‌های موجود خود را ندارد.

در بخش شیرجه نیز شرایط خوبی وجود ندارد. اگر زمانی مسئولان از شانس مدال در مسابقات قهرمانی آسیا و حتی بازی‌های آسیایی سخن می‌گفتند، امروز در حسرت ثبت امتیازات گذشته تیم ملی هستند.

سعید خانلری عضو کمیته فنی شیرجه بر این باور است که ساختار شیرجه جذابیتی برای مسئولان فدراسیون ندارد و این رشته همچنان درگیر مشکلات قبلی خود است.

در رشته واترپلو که رئیس فدراسیون، قهرمان این رشته است، وضع شاید بدتر از دو رشته دیگر نباشد، اما بهتر هم نیست. لغو میزبانی مسابقات واترپلوی جام باشگاه‌های آسیا در تهران از سوی فدراسیون ایران، مانند زمانی که به دلیل تعلیق فدراسیون، تیم ملی از اعزام به مسابقات برون‌مرزی محروم شد، انگیزه را از ورزشکاران این رشته گرفته است.

سوء مدیریت و استفاده صحیح از حضور مارالا، مربی ایتالیایی تیم ملی، که با قرارداد کلانی در زمان آیت‌اللهی به ایران آمده بود و رفتن وی و آمدن رومان پولاچیک از اسلواکی با رایزنی‌های رضوانی دبیر وقت، برای هدایت تمرینات تیم ملی، سبک و روش کاملا متفاوتی را بر اردوهای تیم ملی حاکم کرد، آن هم فقط برای چند ماه! این وضع شرایط تیم ملی را بهتر که نکرد هیچ، بلکه وضع بدتر هم شد.

ملی‌پوشانی که با تمرینات مالارا مربی ایتالیایی کار کرده بودند، برای چند ماه با روش مربی اسلواک کار کردند و پیش از این که در سبک جدید جا بیفتند، وی نیز رفت. بی‌آن‌که حضورش نتیجه مثبتی برای تیم ملی داشته باشد.

پروین ایمانی / جام‌جم