درنگ

جنایت ما و‌ مکافات فرزندان

یک: مدت‌ها پیش خبر از آسفالت شدن جاده جنگل ابر بود؛ جایی که بسیاری از دوستداران محیط زیست معتقد بودند بریدن درخت‌هایی که جزو قدیمی‌ترین جنگل‌های جهان است برای جاده کشیدن کاری مذموم است؛ امری که در هیچ کجای جهان اتفاق نمی‌افتد، اما مخالفانشان هم پاسخی داشتند مبنی بر این‌که انسان مهم‌تر از درخت است!
کد خبر: ۶۳۳۳۱۵

این ذهنیت درباره بسیاری دیگر از مواردی اینچنینی تکرار شد. وقتی از اهمیت حفظ گونه‌ای جانوری به نام یوزپلنگ ایرانی گفته می‌شد، آنها (مخالفان این موضوع) معتقد بودند زمانی که در همین همسایگی خانه‌هایمان انسان‌های نیازمند زندگی می‌کنند، وقتی مشکلات اقتصادی گاه امان از مردم همین سرزمین می‌برد، چرا باید به فکر حفظ گونه‌ای جانوری بود؟ چرا باید این موضوع را در سطح جهانی مهم جلوه داد؟ از این نوع موضوعات و از این نوع استدلال‌ها زیاد بوده، حالا هم به بهانه تخریب بافت تاریخی میبد یزد دوباره همان استدلال‌ها در نوشته‌ها و گاه گفته​های روزمره آدم‌های پیگیر پیدا می‌شود. این‌که چرا باید از تخریب بافتی اندوهگین شد که آدم‌های زنده در همان بافت هزار مشکل دیگر دارند؟!

باور داشتن به زندگی پاسخ این سوالات است. این‌که باید باور داشته باشیم بعد از ما زندگی ادامه دارد. این‌که این جهان به نوعی ودیعه در دست ماست تا آن را به بهترین شکل ممکن به فرزندانمان دهیم، که باید این جهان را حفظ کنیم تا بتوانیم زندگی را حفظ کنیم. درخت‌ها به چند نسل از آدم‌ها زندگی هدیه می‌دهند، قطع درخت‌ها به بهانه آسایش آدمیان ظلمی است که به چند نسل از انسان‌ها می‌شود؛ ظلمی که به زندگی می‌شود. تخریب تاریخ در شهرهای ایران نه‌تنها به نادانی فرزندانمان می‌افزاید، بلکه آنها را به زندگی بی‌باور می‌کند. مهم بودن یک موضوع تنها به تاثیر مستقیمش بر زندگی انسان‌ها مربوط نمی‌شود. مکافات بسیاری از جنایات ما بر عهده فرزندانمان خواهد بود. آنها هزینه همه این خودخواهی‌های نسل ما را خواهند داد.

دو: اگر شما در تاکسی حرف از گرم شدن زمین بزنید کمترین توجهی به شما نمی‌شود، چرا که کمتر کسی گمان می‌برد که این فاجعه چه تاثیر عظیمی بر زندگی ما می‌گذارد، چرا که تاثیرات گرم شدن زمین تاثیری بر حقوق آخر ماه ما ندارد، یا تاثیری سریع بر زندگی ما نمی‌گذارد. اما اگر مصداق بیاوریم ـ یا به تعبیری دیگر آگاهی ببخشیم ـ شاید قصه سرانجام دیگری پیدا کند. اگر بگوییم همین خشک شدن دریاچه ارومیه، همین ریزگردهای کشنده هوا، همین شوربختی تالاب‌های هامون و بختگان و همین کسادی کشاورزی در این سرزمین حاصلخیز دلیلش گرم شدن زمین است آن موقع شاید آدم‌های نشسته در تاکسی هم برایشان مهم باشد.

خلاصه این‌که نه فقط روزنامه‌ها و رسانه‌ها که باید این موضوعات در سطح اول گفت‌وگوهای روزانه مردم مهم شود. نقش یوزپلنگ روی پیراهن تیم ملی ارزش جهانی شدن دارد، قطع درختان به بهانه جاده کشیدن ارزش اعتراض دارد و مهم کردن موضوع تخریب بناهای تاریخی ـ میبد یزد باشد یا لاله‌زار تهران فرقی نمی‌کند ـ ارزش بحث کردن دارد تا برای نسل‌های آینده مشکل نیافرینیم.

میثم اسماعیلی

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها