حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
این پروژه با همکاری محققان دانشگاه هوستون، آکادمی علوم چین و دانشگاه ایالتی تگزاس انجام شد. محققان به دو روش ذرات نانو را تولید کردند: یکی از روشها فرسایش لیزری و دیگری روش تراش مکانیکی است. با وجود برخی تفاوتها در هر دو روش به نتیجهای مشابه دست یافتند.
منابع نوری مختلف از نور لیزر تا نور سفید مشابه طیف خورشیدی استفاده شد، زیرا آنها انتظار داشتند این روش آزمایشی در معرض نور طبیعی خورشید نیز موفقیت آمیز باشد. به محض آن که نانوذرات اضافه میشود و آب در معرض نور قرار میگیرد اکسیژن و هیدروژن آب از هم جدا میشود.
همانطور که نسبت 2:1 هیدروژن و اکسیژن در فرمول H2O دیده میشود، میزان هیدروژن تولید شده دو برابر میزان اکسیژن است.
این آزمایش منبع تجدیدپذیر جدیدی از انرژی به شمار میآید، اما میزان بازدهی خورشیدی ـ هیدروژن، حدود 5 درصد است که بسیار کم است و باید به حدود 10 درصد بوده، یعنی طی این روند 10 درصد انرژی خورشیدی به تولید هیدروژن منجر شود.
هنوز مسائل دیگری از جمله کاهش هزینهها و افزایش طول عمر نانوذرات اکسید کبالت که یک ساعت پس از واکنش غیرفعال میشود، حل نشده باقی مانده است. این پژوهش به انجام تحقیقات بیشتر و پاسخ به این سوال که چرا طول عمر نانو ذرات اکسید کبالت کم است و سوالاتی مربوط به خواص شیمیایی و الکترونیکی مواد منتهی خواهد شد.
منبع: sciencedaily
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....