اصلی ترین پیام غدیر

عید پربرکت غدیر نیز با تمام شیرینی و حلاوتی که داشت سپری شد و دلهای مشتاق را از کوثر یاد و نام علی علیه السلام سیراب ساخت با این حال می دانید و می دانیم که گذر زمان هیچگاه نتوانسته و نخواهد توانست پرده ای بر خورشید فروزانی کشد

کد خبر: ۶۲۹۱

که در چنین روزی رسما و آشکارا به عنوان راهنما و الگوی همیشه بشریت طلوع کرد و اینگونه است که پیامبر )ص ( فرمود:اگر ولایت و پیروی از علی را پیشه کنید خواهید دید که او هدایت یافته ای است که شما را با خود به راه مستقیم رهنمون خواهد شد اما در میان همه درسهای ماندگار آن حضرت که اتفاقا امروز، بیش از همیشه ، نیازمند آموختن و عمل به آن هستیم ، عدالت ورزی جایگاهی بس برجسته تر دارد بی تردید باید عدالت فردی و اجتماعی را اصلی ترین پیام حضرت امیر مومنان برای معماری زندگی آرمانی بشر دانست.از نظر آن حضرت ، عدالت ، پایه و قوام هستی است و مایه استواری ملت و زیبایی فرمانروایان است ، عدالت فضیلت حاکمان است و موجب پایداری حکومت ها ، اصلاح ملت تنها در سایه آن امکانپذیر است و باعث افزایش برکتهاست .حفظ نظام در گرو عدالت است و هیچ چیز مانند آن به آبادانی کشور کمک نمی کند و ارزش حکومت بدون آن ، از ارزش کفش کهنه ای نیز کمتر است از نظر علی )ع ( آن اصلی که می تواند تعادل اجتماع را حفظ کند و همه را راضی نگهدارد، به پیکر اجتماع ، سلامت و به روح اجتماع آرامش بدهد، عدالت است . ظلم و جور و تبعیض قادر نیست حتی روح خود ستمگر و روح آن کس را به نفع او ستمگری می شود، راضی و آرام نگه دارد تا چه رسد به ستمدیدگان و پایمال شدگان او حکومت را برای اجرای عدالت می خواست و به همین دلیل معتقد بود که نباید عدالت را فدای مصلحت کرد. برای همین وقتی که کسانی به عنوان دلسوزی و نصیحت از او می خواستند تا در برابر ظلم و تبعیض امثال معاویه موقتا سکوت کند، برآشفت و فرمود:شما از من می خواهید که پیروزی را به قیمت تبعیض و ستمگری به دست آورم ؛ از من می خواهید که عدالت را به پای سیاست و سیادت قربانی کنم؛ خیر، سوگند به ذات خدا که تا دنیا دنیاست، چنین کاری نخواهم کرد و به گرد چنین کاری نخواهم گشت. من و تبعیض؛ من و پایمال کردن عدالت؛ همچنین وقتی از او خواسته می شد تا نسبت به بذل و بخششهای دیگران ، سعه صدر نشان دهد، تاب نمی آورد و نارضایتی صاحبان مال و قدرت را توجیه مناسبی برای کنار نهادن عدالت اجتماعی نمی دید. آن بزرگوار در پاسخ به همینمصلحت سنجی ها بود که فرمود: اگر ظرفی باشد که همه گروهها و همه افراد را در خود بگنجاند و رضایت همه را به دست آورد، آن ظرف ، عدالت است . اگر کسی با عدالت راضی نشد، ظلم او را راضی نمی کند البته ناگفته پیداست تحقق چنین عدالتی در اجتماع ، تنها به دست کسانی امکانپذیر است که در وجود خود نیز به عدالت پایبند باشند. همچنین عدالت اجتماعی بدون عدالت فردی ، رویای شیرینی است که هیچ گاه تعبیر نخواهد شد. تنها کسی می تواند مانند علی )ع ( در عرصه سیاست ، عدالت ورزد که در زندگی شخصی نیز مانند آن بزرگوار پا را از مرز عدالت بیرون نگذاشته باشد. صاحب منصبانی که گرفتار چرب و شیرین دنیا باشند و از پس خواسته های بی انتها و نامشروع آقازادگان خود هم برنیایند، چگونه خواهند توانست دست به سوی شبهات و محرمات دراز نکنند؛کسی می تواند در مقابل زیاده خواهی های سیاسی و اقتصادی امثال عثمان و معاویه قد برافرازد که قبلا دختر خود را از عاریه گرفتن اموال عمومی نیز ممنوع کرده باشد. کسی می تواند استاندار خود را به دلیل نشستن بر سر سفره رنگارنگ اغنیا توبیخ کند که خود قبلا به قرص نان جو و اندکی نمک قناعت کرده باشد و این حقیقتی نیست که بر کسی پوشیده باشد.