دمام

جنس دمام معمولا از چوب گردو است. معمولا در آغاز ماه محرم هر سال، دمام‌ها را پوست گرفته و در موقع لزوم، بند آن را می‏کشند. تعداد دمام‌ها در هر محل‏ از 12 عدد تجاوز نمی‏کند. همراه با زدن دمام، سنج و بوق‏ نیز به کار گرفته می‏شود. اگر بوق (که معمولا از شاخ بز کوهی است) موجود نباشد، مشکل چندانی ایجاد نمی‏کند، اما نبود‏ سنج، دمامزنی را متوقف می‏سازد، زیرا سنج، تنظیم‌کننده ریتم‏ دمام و دمام و سنج، لازم و ملزوم یکدیگرند.

نوازنده دمام با چوبی از جنس شاخه‌های درخت خرما روی آن می‌نوازد. این چوب با اندازه‌ای حدود 40 سانتی‌متر باید هنگام نوازندگی در دست راست نوازنده باشد و بر آن طرف از دمام نواخته شود که بدون علامت است، نوازنده همچنین با دست دیگر خود (بدون چوب) بر آن سوی دمام (که نشاندار است) می‌نوازد. دمام‌ها بنا به مورد استفاده‌ای که در یک گروه سنج و دمام دارند دارای ابعادی متفاوت هستند.