ایمان افسریان «بر بساطی که بساطی نیست» را در گالری اثر به نمایش درآورده است

پرت‌شدن به خاطرات

فراوان است خانه‌های قدیمی که خراب‌شدن و قدکشیدن یک برج آهنی و آسمانخراش در دلشان را انتظار می‌کشند، ولی صاحبان‌شان که افرادی دنیا دیده و دلبسته نوستالژی‌های دوران کودکی‌اند از این کار جلوگیری می‌کنند و معمولا تا صاحبخانه به رحمت ایزدی می‌رود، ورثه عزیز دست به نوسازی می‌زنند و از همان منزل، برجی شیک و امروزی می‌سازند.
کد خبر: ۶۲۶۶۴۵

جوان‌ترها نوستالژی را فدای پول و ثروت می‌کنند و گذشته را از یاد می‌برند، ولی این روزها یادمان‌های قدیمی و خانه‌ای که گویا مدت‌هاست زمان در آن متوقف شده و در آن کسی دست به چیزی نزده، مهمان بوم‌های ایمان افسریان در گالری اثر است. افسریان یک سینی قدیمی، تاقچه، سینک ظرفشویی، حمام و حتی گاهی یک دیوار از این خانه را سوژه آثارش قرار داده که گردی از دوران طول و دراز، خاطرات و مهمانی روی آنها پاشیده شده است.

«بر بساطی که بساطی نیست» عنوان نمایشگاهی است که افسریان در آن هشت اثر رنگ روغن را به نمایش گذاشته است، آثاری که حاصل سه سال کار خلاقانه هستند. این آثار نشانه شناسی‌های تصویری مختلفی از حس نوستالژیک جاری را با توجه به موضوع کنج‌ها و گوشه‌ها که در آثارنقاشی کمتر دیده شده، در برمی‌گیرد.

افسریان سبکی از زندگی را نقاشی می‌کند که طبقه متوسط ایران در دهه ‌40 آغاز کرد و در سال‌های بعدی به ناگاه منقلب شد و از مد افتاد و در چشم بر هم زدنی دگرگون شد. انتخاب مکان‌ها و اشیا در آثار افسریان به گونه‌ای است که مخاطب را به جایی درون خاطرات پرت می‌کند. البته شاید این مکان‌های تصویری تجربه شخصی بیننده نباشد، ولی با دیدن این آثار تصور می‌کند خودش زمانی در این مکان‌های تصویری بوده است. آدم‌ها در تابلوهای هنرمند جایی ندارند، ولی این به این معنی نیست که افسریان آدم‌ها را از ذهن و دلش حذف کرده باشد؛ زیرا تمامی اشیا و لحظات درون تابلوها به نوعی از فردی خبر می‌دهند که شاید با حسرت و دلبستگی به این اشیا می‌نگرد؛ اشیایی که روزی نو و زنده بودند و دور و برشان پر از آدم‌هایی که دوستشان می‌داشتند.

ایمان افسریان با اشاره به این‌که من با اشیای روی بوم‌هایم زندگی کرده‌ام، می‌گوید: سینی، لوستر، مبلمان قدیمی و... اشیایی هستند که مدت‌ها با آنها زندگی کرده‌ایم و احساس خاصی نسبت به آنها داریم. دوست دارم آنها را این​گونه به تصویر بکشم.

من در این مجموعه، نقاشی‌هایی از مکان‌ها و اشیایی قدیمی را به تصویر کشیده‌ام. این مکان‌ها احساس خاصی در ما زنده می‌کنند. این خانه‌ها و مکان‌های قدیمی را دوست دارم و قبل از آن‌که آنها را خراب کنند، سراغ آنها می‌روم. اگر امکان آن باشد در مکان مورد نظر نقاشی می‌کشم، در غیر این صورت از آنها عکس می‌گیرم و عکس‌ها را در آثارم به کار می‌گیرم.

آثار تازه افسریان از نظر بیان مفهومی در ادامه آثار قبلی او ارزیابی می‌شود، اما او توانسته با خلق تفاوت‌هایی تکنیکی و ارائه تازه‌ای در بافت کمپوزیسیون، فضایی نو به نمایش بگذارد.

وی در این باره می‌گوید: فضاهای آثار مجموعه بر بساطی که بساطی نیست خلوت‌تر و مینی‌مال ترند. این تفاوت از نظر تکنیکی در اجرای آثار نیز وجود دارد. در این آثار لایه‌هایی که روی هم آمده‌اند با آثار قبلی تفاوت دارند و مرزهای اتصال رنگ‌ها با هم تغییر کرده است و کیفیت اتصال رنگ‌ها و تن‌ها برایم مهم بوده است.

هنرمند در خلق این آثار با این که ترجیح می‌دهد از عکس استفاده نکند، گاهی از عکس‌های قدیمی بهره گرفته است. افسریان درباره استفاده از عکس در نقاشی‌هایش چنین توضیح می‌دهد: در بعضی مکان‌ها که امکان آن وجود ندارد که در همان جا نقاشی کنم، عکس می‌گیرم و در کامپیوتر به نور و کنتراست مورد نظر می‌رسم و از آن عکس چند پرینت می‌گیرم؛ زیرا در پرینترهای مختلف رنگ عکس‌ها متفاوت می‌شود. به همین دلیل گزینه‌های رنگی متنوعی برای کار کردن دارم. البته خودم بیشتر ترجیح می‌دهم از روی عکس کار نکنم، چون مشاهده حضوری و مستقیم اشیا، رنگ‌ها و نورها را بسیار گریزان و دست‌نیافتنی می‌کند و تلاش برای به چنگ‌آوردنشان چالش اصلی من است.

نور و سایه جزو جدانشدنی آثار افسریان هستند که به بار معنایی تابلو‌ها غنا می‌بخشند. بهره‌گیری از سایه و نوری کم‌رمق در این آثار حس کهنگی اشیا و فضاها را تشدید می‌کند. هنرمند برای مجموعه تازه‌اش در گالری اثر عنوان بر بساطی که بساطی نیست را برگزیده که دلیل این انتخاب را چنین توضیح می‌دهد: این عنوان را بر اساس شعر داروگ نیما یوشیج انتخاب کردم، زیرا احساس نزدیکی با حال و هوا و فضای شعری نیما دارم. نیما در این شعر می‌گوید: «خانه‌ام ابری ست اما‌/‌ ابر بارانش گرفته است‌/‌ در خیال روزهای روشنم کز دست رفتندم، من به روی آفتابم ‌/‌ می‌برم در ساحت دریا نظاره ‌/‌ و همه دنیا خراب و خرد از باد است ‌/‌ و به ره، نی زن که دایم می‌نوازد نی، در این دنیای ابر اندود راه خود را دارد اندر پیش.»

ایمان افسریان، متولد 1353 تهران است. او که کارشناسی ارشد تصویرسازی دارد در ایران و گالری‌ها و مراکز فرهنگی معتبر جهان نظیر آراریو نیویورک، واتر هاوس اند واو لندن، ارنست هیگل روین، دوسالانه هنر آسیا تایپه، موزانتورم فرانکفورت، خانه هنرمندان مسکو و نیز آرت فرهای لندن و استانبول و.... آثارش به معرض تماشا در آمده است. افسریان از سال 1382 تاکنون مسئولیت مدیریت هنری فصلنامه حرفه: هنرمند را به عهده دارد و نمایشگاه بر بساطی که بساطی نیست در گالری اثر، هفتمین نمایشگاه انفرادی او محسوب می‌شود.

گالری اثر در خیابان ایرانشهر، رو‌به‌روی خانه هنرمندان، شماره 16 واقع است و علاقه‌مندان می‌توانند تا پایان آذر از این آثار دیدن کنند.

سجاد روشنی ‌/‌ گروه فرهنگ و هنر

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰
فرزند زمانه خود باش

گفت‌وگوی «جام‌جم» با میثم عبدی، کارگردان نمایش رومئو و ژولیت و چند کاراکتر دیگر

فرزند زمانه خود باش

نیازمندی ها