آیا کودک شما هم بیش فعال است ؛

اختلال کم توجهی پرتحرکی ، با رفتارهای ناگهانی ، پر تحرکی و بی توجهی در کودکان مشخص می شود. این اختلال که در پسرها شایع تر است ، 3 تا 5 درصد کودکان را در هر جامعه ای گرفتار کرده است.

کد خبر: ۶۲۰۷۲

در گروهی از کودکان ، بیشتر علایم پر تحرکی و رفتارهای ناگهانی و در گروهی علایم بی توجهی بیشتر دیده می شود. ابتلا به این بیماری گاه مشکلات جدی را در دوران مدرسه برای دانش آموزان ایجاد می کند.
دکتر الهام شیرازی ، فوق تخصص روانپزشکی کودک و نوجوان و استادیار دانشگاه علوم پزشکی ایران ، در حاشیه دومین همایش بین المللی انجمن روانپزشکی کودک و نوجوان امسال ، با معرفی اختلال پرتحرکی و کم توجهی در کودکان به والدین و مربیان چنین کودکانی توصیه می کند که در آموزش و تربیت آنان همواره روحیه ای با نشاط ، شاداب و شوخ طبع داشته باشند:

چرا کودکی به اختلال کم توجهی پرتحرکی مبتلا می شود؛

این بیماری سالهاست که شناخته شده و عوامل متعددی در ایجاد آن نقش دارند. به نظر می رسد علت آن بیشتر نقص در تکامل سیستم اعصاب باشد. کودکان مبتلا احتمالا در قسمتهایی از مغز که مسوول توجه ، تمرکز و تنظیم فعالیت های حرکتی است ، دچار نقص هستند. توارث و سابقه خانوادگی در ایجاد این اختلال نقش مهمی دارند. صدماتی که در جریان بارداری یا زایمان به ساختمان مغز کودک وارد می شود ، به عنوان علت ایجاد آن در نظر گرفته می شود.

بیماری اختلال کم توجهی پرتحرکی چه علایمی دارد؛

این کودکان در تنظیم رفتارشان مشکل دارند و در بیشتر موارد نمی توانند رفتاری مناسب با شرایط محیط نشان دهند. همچنین از نظر هیجانی ثبات ندارند. ناگهان می خندند یا گریه می کنند. سریع از کوره در می روند و نمی توان رفتارهایشان را پیش بینی کرد. قبل از فکر کردن عمل می کنند، قبل از پایان پرسش پاسخ می دهند و گاه ناخواسته به دیگران صدمه می زنند. نمی توانند آرام بنشینند و بی قرارند. به نظر می رسد مغز آنها اطلاعات محیطی را بیش از حد لازم می گیرد. یعنی در انتخاب توجه به اطلاعات ضروری و بی توجهی و حذف اطلاعات غیرضروری ضعف دارد. در انجام تکالیف مدرسه و رعایت قوانین با مشکل روبه رو هستند.

آیا این کودکان در انجام فعالیت های اجتماعی و پیشرفت درسی هم با مشکل روبه رو هستند؛

رفتار کودکان مبتلا به پرتحرکی کم توجهی ، روی عملکرد آنان در خانواده ، اجتماع و مدرسه تاثیر سوئ می گذارد و باعث واکنش منفی اطرافیان ، خانواده ، کادر مدرسه و همکلاسی ها می شود. این رفتارها مشکلات جدی در مدرسه و اجتماع ایجاد می کند و باعث کاهش اعتماد به نفس و احساس بی کفایتی در این کودکان می شود. ممکن است آنها از مدرسه و اجتماع متنفر شوند. این کودکان تشویق نمی شوند و در نتیجه ، زمینه برای پرورش اعتماد به نفس در آنها کمتر مهیا می شود. کودکان مبتلا به اختلال پرتحرکی کم توجهی ، گاه به طور ثانویه به اختلالات ارتباطی ، مشکلات تحصیلی ، اضطراب ، افسردگی و بزهکاری مبتلا می شوند.

آیا اختلال پرتحرکی کم توجهی بعد از دوران کودکی بهبود می یابد؛

سیر این بیماری در کودکان متنوع است. بهبود در صورت وقوع معمولا بین 12 تا 20 سالگی رخ می دهد. بهبود قبل از 12 سالگی نادر است. در برخی موارد علایم در بلوغ بهبود یافته و گاه تا بزرگسالی هم ادامه می یابد. با افزایش سن ، پرتحرکی کمتر می شود ولی اختلال تمرکز و رفتارهای ناگهانی ممکن است باقی بماند. در 15 تا 20 درصد موارد علایم همراه با افزایش سن ادامه می یابد.

چه درمان هایی برای کودکان مبتلا به اختلال پرتحرکی کم توجهی وجود دارد؛

درمان های موجود را به 4 گروه تقسیم می کنند: 1 آموزش والدین 2 آموزش آموزگاران 3 استفاده از کلاسهای مخصوص 4 درمان دارویی و درمان های روان شناختی

والدینی که کودک مبتلا به اختلال کم توجهی پرتحرکی دارند، باید چه رفتارهایی در پیش بگیرند؛

والدین باید این بیماری را به عنوان یک نقص خفیف در مراحل اولیه رشد مغز دانسته و به کودک خود به دید کودکی تنبل ، نافرمان ، شرور و فضول که اگر بخواهد می تواند رفتاری طبیعی داشته باشد ، نگاه کنند ؛ بلکه او را کودکی بدانند که تلاش می کند با ناتوانی خود که خارج از کنترلش است ، کنار بیاید. والدین باید راههای دیگری برای تشویق ، اعتماد به نفس و ایجاد احساس موفقیت در کودکشان بیابند. فعالیت های ورزشی ، هنری ، فنی و اجتماعی می تواند فرصتهایی برای نمایان کردن توانایی های این کودکان ایجاد کند. این فعالیت ها بالطبع تشویق بیشتری به دنبال داشته و می تواند آثار منفی حاصل از تجربه های بد قبلی از جمله شکستها ، طردشدگی و تنبیه ها را بکاهد و جایگزین شود ؛ البته والدین نباید تصور کنند که کودکانشان به دلیل این ناراحتی مسوول اعمال نامطلوب و خلاف خود نیستند ، بلکه کودک باید این گونه رفتارها را جبران کند.

آموزش به کودکان کم توجه باید چگونه باشد؛

موارد درسی باید در فواصل کمتر و دفعات بیشتر به آنها آموزش داده شود و سیستم تشویق و تنبیه قوی تری را با آن همراه کنیم. آموزش به این کودکان به زمان ، پشتکار، کوشش ، مداومت ، همکاری و هماهنگی زیادی نیاز دارد.