زوال ادراک در دوران پیری

جام جم آنلاین: یکی از مراحل تکاملی و مهم زندگی ، رشد ادراک «خود» است. بر همین اساس یک قضاوت شاعرانه در یافته های اخیر دیوید کان وجود دارد مبنی بر این که کسانی که به اندازه کافی عمر می کنند به مرحله آخر سالمندی یعنی مرحله زوال «خود» می رسند.

کد خبر: ۶۱۷۷۶

به گزارش سایت سایکولوژی تودی ، یک پروفسور دانشگاه به نام دکتر کان به مدت شش ماه در میان ساکنین مرکز نگهداری از سالمندان زندگی کرده و رفتار آنها را به دقت مورد مطالعه قرار داده است. یک سوم آنها در شرف ورود به 90 سالگی بودند ، جمعیتی که بر تعدادشان به سرعت افزوده می شود.
بارزترین مرحله تحلیل «خود» در جنبه فیزیکی و جسمی روی می دهد. گرچه در واقع سالها بود که این افراد رو به زوال گذشته بودند ، احساس می کردند این زوال به تازگی افزایش پیدا کرده و اکثرا از یک واقعه خاص به عنوان شروع حرکت به سوی سراشیبی زندگی نام می بردند.
علاوه بر تغییرات در خود جسمانی ، جهان اجتماعی آنها هم رو به نقصان گذاشته بود. دقیق ترین و قابل توجه ترین جنبه زوال خود در این افراد به گفته دکتر کان یک قدم دور شدن از زمان است. آنها جهت متفاوتی را برای زمان در نظر گرفته بودند. توجهی به امور در حال تغییر در جهان اطرافشان نداشتند. حتی ساعت هم به دست نمی کردند. شاخص های زمانی که به کار می بردند متفاوت بود. چهارشنبه ، چهارشنبه نبود بلکه روز تفریح و بازی بینگو بود و جمعه ، دیگر جمعه محسوب نمی شد بلکه آن را به عنوان روز حمام گرفتن در نظر می گرفتند.
اکثرا می دانستند دچار تغییراتی در وجود خود شده اند.
اما اندوهگین نبودند. آنها منتظر بودند. وابستگی احساسی نسبت به زمان یا مرگ نداشتند و گفتن مطالبی در مورد خودشان ، یکی از راههایی بود که هنوز در زندگی آنها مفهوم نداشت. دکتر کان نتیجه گیری کرده است که مراکز مراقبت باید بازسازی مجدد شوند. به اعتقاد او اکثر مراکز نگهداری از سالمندان بر پر کردن وقت تکیه دارند.
آنها بازی می کنند. اما افراد سالمند نیازمند تشخیص محلی هستند که در آن زندگی می کنند نه اجتناب از آن و نمی خواهند با ایشان مانند اعضای یک گونه متفاوت رفتار شود.