تئاتر کودک در بلاتکلیفی همه‌جانبه

در این میان بسیاری از اهالی تئاتر که امروز اسم و رسمی برای خود دست و پا کرده اند نیز ریشه و پیشینه ای در کارهای حوزه کودک و نوجوان دارند ، حوزه ای که متاسفانه کمتر این روزها جدی گرفته می شود.

تاکنون 20 دوره از برگزاری جشنواره تئاتر کودک و نوجوان سپری شده و تجربه نشان داده در این مدت جشنواره به راه خود رفته و تئاتر کودک و نوجوان نیز با همه مشکلاتش به راه خود؛ نگاهی گذرا به وضع سالن‌های ویژه تئاتر کودک و نوجوان در تهران به عنوان پایتخت یا قطب تئاتر کشور نشان می‌دهد سالن‌های موجود بجز یک سالن تالار هنر همگی از کیفیت و کمیت بسیار پایین رنج می‌برند و زمانی که شرایط در تهران بزرگ این گونه است نیازی به کنکاش درخصوص کم و کیف سالن‌های تئاتر کودک در دیگر استان‌های کشور وجود ندارد و تو خود بخوان حدیث مفصل... .

کمبود بودجه، نبود متولی مشخص و سپردن وظیفه و برنامه‌ریزی در این حوزه از دیگر مشکلاتی است که روز به روز بیش از پیش لطمه‌های خود را به این گونه تئاتری وارد می‌سازد. از دیگر سو و در سمت مقابل هم البته کاستی‌هایی از سوی هنرمندان و دست‌اندرکاران این رشته وجود دارد. محدود بودن نمایشنامه‌نویسانی که به مقوله تخصصی نمایشنامه‌نویسی در حوزه کودک اشراف داشته و با حوزه‌های تربیتی روان‌شناسی آموزشی - پرورشی و دیگر مسائل مهم و مرتبط با کودک سر و کار داشته باشند از مسائل دیگر است.

نگاه برخی سوداگران به این مقوله به عنوان یک حرفه پولساز و استفاده از داستان‌های سردستی و رقص و آواز، تربیت نکردن و آموزش علمی - حرفه‌ای نیروهای متخصص در این حوزه در بخش‌های گوناگون آن، از روی تا پشت صحنه نیز از دیگر مسائلی است که به عنوان تکمیل‌کننده بی‌برنامگی‌ها و بی‌تدبیری‌ها و فقدان سیاستگذاری‌های مشخص سبب شده و می‌شود تا وضعیت فعلی تئاتر کودک به همان ماجرای معروف شتر گاو پلنگ تبدیل شود و تکلیف هم مشخص نباشد که بالاخره تئاتر کودک می‌خواهیم یا خیر؟ اگر می‌خواهیم چه کارهایی باید برایش انجام دهیم و اگر هم نمی‌خواهیم برای همیشه تکلیف این کودک بدون قیم و متولی را یک​بار برای همیشه روشن کنیم.

مصطفی محمودی / جام‌جم