رستورانهای ایرانی، کبابی است
خوراکیها و غذا از مهمترین جاذبههای سفر است. از خاطرات بهیادماندنی سفر، رستورانها و غذاهای مختلف است. نکته مهمی که کمتر به آن توجه میشود یکنواختی و تکراری بودن منوی غذای رستورانهای مختلف کشور است.
این منوهای تکراری عملا جذابیت غذا و رستوران را نزد گردشگران از بین برده است. یک گردشگر یا یک بازرگان اگر مدتی بیش از سه چهار روز بخواهد درشهری دور از خانه خود اقامت کند بدون شک از یکنواختی غذاها خسته خواهد شد، زیرا تقریبا بخش اصلی منوی رستورانها را کبابهای مختلف تشکیل میدهد. این یکنواختی حتی برای ایرانیها هم خستهکننده است. شاید از نظر تنوع غذا جزو غنیترین کشورها باشیم؛ ولی متاسفانه در بیشتر رستورانها و هتلها از غذاهای محلی و نوشیدنیهای متنوع استانهای مختلف مثل انواع کتلت، کوکو، شامی، پلو، دلمه، خورشت، کوفته، سوپ و آش و دسر مثل مسقطی، شلهزرد، فرنی، شیربرنج، حلوا و... خبری نیست. بنابراین گردشگر ورودی به کشور، اگر با یک خانواده ایرانی تماسی نداشته باشد، فکر میکند غذاهای ایرانی به همان چند نوع کباب خلاصه میشود. در حالی که اگر بخواهیم تمام غذاهای ایرانی و غذاهای محلی و دسرها را نام ببریم، بیش از 2000 نوع را دربر میگیرد. دو سه نوع غذای ایرانی که در برخی رستورانها سرو میشود، بدون رعایت آداب آن و در پایینترین کیفیت است. چنان که نمیدانند چگونه و در چه ظروف و اندازهای و با چه نوع تزئینی سرو کنند که مردم رغبت به خوردن یا آشامیدن آن نشان دهند. به طورمثال، شلهزرد یا حلوا سالهاست که در ظروف نامناسب و یکنواخت و برای تعداد زیادی در ظروف بزرگ آماده سرو میشود.
اولین کسی که از این ظروف استفاده کند باعث به هم ریختن تزئین آن شده و اشتهای نفرات بعد برای خودن از بین میرود. اما اگر همین غذاها را در ظروف مناسبی انتخاب و در تزئین آن دقت بیشتری به خرج دهند، قطعا مورد سفارش مهمانان قرار میگیرد. امروزه در کشور ما برای آموزش آشپزی، فقط پخت غذا را آموزش میدهند، در حالی که اندازه و تزئین غذا و استفاده از ظروف مناسب که اشتهاآور باشد و نوع سرو غذا یا نوشیدنی، یکی از نکات مهم در آموزش آشپزی است. چنانچه رستورانها از تنوع غذایی برخوردار باشند، سود سرشاری هم عایدشان خواهد شد، زیرا درصد سود این غذاها بسیار بالاتر از غذاهای کبابی است.
بارها مشاهد شده که مثلا هتلی دارای چهار رستوران است، اما عملا منوی این رستورانها چندان تفاوتی با هم ندارد. بیشترین تفاوت این رستورانها هم در دکوراسیون و ظاهر آنهاست، نه در منوی غذایشان. در صورتی که در یک هتل بینالمللی که دارای چند رستوران است یک رستوران اصلی وجود دارد و غذاهای بومی آن کشور را سرو میکند و رستورانهای دیگر با منوها و قیمتهای متفاوت به پذیرایی از مهمانان میپردازند. پذیرایی در رستورانها اندیشه دستاندرکاران و مدیران را به خود مشغول نمیکند و برای پذیرایی و جلب و جذب مشتری بندرت از ترکیب جدید یا روش تازه استفاده میکنند. مدیران رستورانها اغلب مطالعهای در تنوع و تزئین غذاها ندارند که چه نوع غذاهایی را میتوانند روزانه در منو بگنجانند و از میزان استقبال مراجعهکنندگان باخبر شوند. اصولا مدیران هتلها و رستورانها هرگز برای پیشرفت تحقیق نمیکنند. بسهولت میتوان نتیجهگیری کرد که هیچیک از رستورانهای ما رستوران واقعی نیست و همه تبدیل شده است به چلوکبابی یا جوجه کبابی.
اصغر ژیان دربندی/ کارشناس و متخصص هتلداری
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
