تبعات مثبت شکسته شدن انحصار در کشتی

در گذشته‌ای نه‌چندان دور، منصور برزگر سرمربی سابق تیم ملی در زمانی که تمام فکر و ذهنش کشتی بود و با سنی کمتر، حوصله سر و کله زدن با کشتی‌گیران را داشت، همواره نیم‌نگاهی جدی به ساختن کشتی‌گیران خوب و مطرح داشت تا آنان را جلوی ملی‌پوشان قرار دهد.

برزگر خوب می‌دانست اگر می‌خواهد تیم ملی قدرتمندی داشته باشد، باید همواره کشتی‌گیران ملی‌پوش را در برابر این تهدید جدی قرار دهد که جوانانی پرانگیزه می‌خواهند جای آنان را در تیم ملی بگیرند. برای همین نیز هیچ کشتی‌گیری خود را در حاشیه امنیت نمی‌دید و کاملا صدای جوانان مدعی را پشت گوش خویش می‌شنید. اگر توجه کنید می‌بینید که ده پانزده سال پیش این رقابت بسیار داغ و حیاتی بود. از یک سو لیگ کشتی پویا و پربار برگزار می‌شد و مثل الان نبود که باری به هر جهت و صرفا برای پر کردن تقویم مورد توجه باشد.

از دیگر سو، مسابقه‌های قهرمان کشوری ارج و قرب لازم را داشت و بی‌خاصیت برگزار نمی‌شد و از همه مهم‌تر نیز مسابقه‌های انتخابی تیم ملی در زمان مقرر خود برگزار می‌شد تا کشتی از قبل برگزاری مسابقه‌های مختلف و شرکت در تورنمنت‌های گوناگون بین‌المللی، مهره‌های مستعد و ارزشمند خود را در کوران رقابت‌های بسیار، محک و صیقل‌زده و راه تیم ملی را پیش رویشان قرار دهد.

هرچند تنها ایرادی که در گذشته توی ذوق می‌زد، رفتار مصلحت‌گرایانه کادر فنی تیم‌های ملی بود که بعضا می‌خواستند فارغ از رقابت، نظر شخصی خود را نسبت به یک کشتی‌گیر به کرسی بنشانند و ردای ملی را تن او بپوشانند، اما باز 80 درصد ترکیب تیم‌های ملی در خلال رقابت‌های انتخابی مشخص می‌شد تا نقشه راه ملی‌پوش شدن هر مدعی مشخص باشد.

متاسفانه به علت تغییرات مداوم مدیریتی در ارکان فدراسیون کشتی، توجه به اصل مهم رقابت‌های انتخابی در زمان‌هایی، کمرنگ و به دست فراموشی سپرده شد تا با آب رفتن انگیزه‌ها، کسی چندان برای رقابت‌های انتخابی تیم ملی تره نیز خرد نکند. همین نیز شد که برای چند سال کشتی ما در یک وزن فقط از یک کشتی‌گیر استفاده کرد تا این مساله خود به آفتی بزرگ برای تیم ملی تبدیل شود.

رقابت‌هایی که به مدال جهانی ختم شد

باز اگر خواسته باشیم مثال‌های بارزی در این زمینه برای شما خوبان داشته باشیم، باید به رقابت داغ و میلی‌متری اکبر فلاح و علی اکبرنژاد در وزن 68 کیلوی سابق اشاره کنیم. دو قهرمان بزرگی که در کنار خود کشتی‌گیران مطرحی چون داوود قنبری و امیر توکلیان را نیز همراه داشتند تا دامنه این رقابت برای کشتی ایران، مدال‌های طلا و نقره جهانی و همین‌طور طلای بازی‌های آسیایی به همراه داشته باشد یا در نظر بگیرید در وزن 58 کیلوی سابق، کشتی آزاد ما به‌طور همزمان دو کشتی​گیر خوب همچون محمد طلایی و علیرضا دبیر را داشت که هر دو نیز در سطح اول کشتی جهان و المپیک صاحب مدال‌های باارزشی شدند. رقابتی که طی سال‌ها وزن دوم و سوم تیم ملی کشتی آزاد را بیمه کرد تا این دو کشتی‌گیر خوب و بااخلاق ایران، صیاد مدال‌های پرشماری برای کشتی ایران باشند.

امیررضا خادم، رسول خادم، عباس جدیدی، علیرضا حیدری و علیرضا رضایی نیز از سکوهای جهانی و المپیک صعود کردند چون پشت‌شان پر بود از کشتی‌گیرانی که برای پایین کشیدنشان، مترصد کوچک‌ترین اشتباهی از سوی آنها بودند. این رقابت خوب و سالم دقیقا آن چیزی بود که کشتی ما به دنبالش بود و علاوه بر این رقابت‌های انفرادی، در سطح کشوری نیز رقابتی تنگاتنگ میان استان‌هایی مانند مازندران، تهران، کرمانشاه، همدان، لرستان، خراسان و... وجود داشت. رقابتی که مربیان استانی را به تکاپو می‌انداخت تا در رقابت با استان دیگر، دست به آموزش و پرورش کشتی‌گیرانی بزنند که بتوانند در سطح رقابت‌های پرارج و قرب قهرمانی کشور، برای تیمشان افتخار کسب کنند.

متاسفانه چند سالی است که از آن رقابت داغ گذشته خبری نیست و کشتی استان‌هایی چون تهران، کرمانشاه، لرستان، خراسان و همدان دچار افت شده و فدراسیون نیز تلاشی برای رسیدگی به مسائل و مشکلات کشتی این استان‌ها نکرده است تا این وسط مازندران بی‌رقیب و یکه‌تاز میدان باشد.

در همین رقابت‌های جهانی بوداپست مجارستان که به قهرمانی پنجم تیم ملی کشتی آزاد در سطح دنیا انجامید، پنج کشتی‌گیر تیم ملی از مازندران بودند و فقط یک کشتی‌گیر از تهران و یک کشتی‌گیر از قزوین تیم ملی را همراهی کردند. البته در این میان افت کشتی تهران نیز بسیار سوال‌برانگیز است و معلوم نیست کشتی پایتخت با این همه ظرفیت و امکانات، چرا کفگیرش به ته‌دیگ خورده است؟!

توجه ویژه به پشتوانه‌سازی

خوشبختانه طی مدت کوتاهی که رسول خادم به کشتی بازگشته و سکاندار امور مدیریتی تیم‌های ملی شده است، با وجود تمام مشکلات و تنگناهای مالی نگاهی ویژه به بحث پشتوانه‌سازی مبذول داشته است. برگزاری رقابت‌های آزاد کشوری به منظور شناسایی استعدادها و دعوت از این مهره‌ها به کارگاه‌های فنی و آموزش فنون و تکنیک‌های مبارزه، شرایطی ایجاد کرده است تا پس از مدت‌ها شاهد اقدامی اساسی در جهت باروری و شکوفایی کشتی‌گیران جوانی باشیم که زمینه بزرگی را به کفایت دارا هستند.

عزت‌الله اکبری، هم او که در بوداپست با درخشش خیره‌کننده خود در وزن 74 کیلو و کسب مدال نقره‌اش، نقشی تعیین‌کننده در قهرمانی تیم ایران ایفا کرد، محصول همین کارگاه‌های فنی است. کشتی‌گیری که وقتی در کلاس پیشرفته رسول خادم، فوت و فن مبارزه در سطح جهانی را فرا گرفت، با حضوری چشمگیر در رقابت‌های انتخابی تیم ملی و البته در غیاب صادق گودرزی، نایب قهرمان المپیک و جهان، خود را به تیم ملی تحمیل کرد تا در مجارستان همه را از فروغ خود متحیر کند.

بی‌شک حالا که یک عزت اکبری پرانگیزه و صاحب عنوان جهانی را در وزن چهارم تیم ملی داریم، صادق گودرزی نیز دوچندان خواهد کوشید در جهت بازپس‌گیری جایگاه خود در تیم ملی با جوان جویباری کشتی رقابت کند که این مساله همانا سودمندی کشتی ایران را در پی دارد.

هرچند در 120 کیلو نیز و در کنار کمیل قاسمی، کشتی ما از قبل پرویز هادی و محمدرضا آذرشکیب را نیز در اختیار دارد و این سه طی دو سال اخیر در کورس رقابت با یکدیگر هستند، اما در کمال تاسف چنین رقابتی را در اوزان 55، 60، 66 و 96 کیلوگرم شاهد نیستیم و فاصله نفر اول با نفرات دوم و سوم زیاد است. طبیعی است در چنین شرایطی کار رسول خادم سخت است و باید فدراسیون در این شرایط همه‌جوره از برنامه‌های او حمایت لجستیک لازم را به عمل آورد تا تیم ملی کشتی در هر 7 وزن به شرایطی برسد که تیم دومش نیز به قول سرمربی تیم ملی بتواند در سطح جهان مدعی قهرمانی باشد.

بی‌شک کشتی ایران با این همه سرمایه و استعداد از چنان ظرفیت بالایی برخوردار است که در هر وزن از پنج شش کشتی‌گیر خوب برخوردار باشد که اگر به چنین مرحله‌ای برسیم، آن وقت خواهیم توانست روس‌ها را برای همیشه از قهرمانی دنیا به زیر بکشیم.

حجت‌اله اکبرآبادی / گروه ورزش