کفش‌های پاشنه‌بلند ایرانی در اروپا

چنان که از این تحقیق برمی‌آید، اواخر قرن شانزدهم میلادی، شاه عباس صفوی برای ایجاد اتحاد با حاکمان اروپایی و مقابله با امپراتوری عثمانی که از دشمنان بزرگ وی به شمار می‌رفته، هیاتی را به اروپا می‌فرستد و اشراف در ترکیب و طرح این کفش‌های ایرانی جلوه‌ای از مردانگی می‌یابند و با ذوق و شوق فراوان به پوشیدن چنین کفش‌هایی روی می‌آورند.

وقتی زنان اروپایی به طرح لباس‌های مردانه شوق و ذوقی شگرف نشان دادند و با به پا‌کردن این کفش‌های پاشنه‌دار استفاده از آن در بین آنها روزافزون شد، مردها به کفش‌هایی با پاشنه‌های چهارگوش کوتاه روی آوردند، اما پاشنه‌های بلند در بین زنان هر روز بلندتر و باریک‌تر شد تا مختص زنان شود. به این صورت، کفش‌های پاشنه‌بلند و حاکی از مردانگی سوارکاران و تیراندازان ایرانی تغییر هویت داد و از سال‌های 1740 به بعد، بتدریج در انحصار زنان درآمد. همچون اثر ایرانیان بر پوشاک اروپایی‌ها، رفت‌وآمد سفیران خارجی به ایران طی دوره صفوی نیز تغییراتی در پوشش و کفش ایرانی‌ها پدید آورد که از زمان پهلوی فراگیرتر شد و با شکل جهانی آن نزدیکی بیشتری یافت.