مامان این غریبه است!

در نقش کسی بازی کردن برای کودکان بسیار مفید است ، زیرا آنها در این سن از این گونه نقش بازی کردن ها لذت می برند. استفاده از عروسک های خیمه شب بازی یا هر وسیله دیگری که با آن بتوان فیلمنامه ای را بازسازی کرد که در آن مهاجمان برای اغفال کودکان استفاده می کنند، بسیار مفید و سودمند است. به عنوان نمونه یک عروسک خیمه شب بازی می خواهد آب نبات یا اسباب بازی به عروسک دیگر بدهد ، او جواب منفی می دهد و به طرف مادرش می دود و موضوع را به او می گوید. با لگوهای بزرگ ، ماشینی درست کنید و این ماشین با یک راننده درشت هیکل حرکت می کند و راننده به طرف کودک می رود و می گوید والدینت بیمار هستند و آنها مرا فرستاده اند تا تو را نزدشان ببرم نشان دهید که چگونه یک آدم قوی و درشت می تواند کودکی را که خیلی نزدیک ماشین است ، به زور داخل خودرو کند. بدون بروز دادن هیچ گونه ترسی در ارتباط با این که چه اتفاقی خواهد افتاد، به کودکان توضیح دهید که بدون اجازه پدر و مادر سوار ماشین کسی نشوند. این مطالب را هر 3 تا 6 ماه برای فرزندتان تکرار کنید، برای این که آنها در این سن قدرت حافظه بالایی ندارند.
پیتر بنکس ، مدیر یکی از مراکز نگهداری کودکان در امریکا تاکید می کند: «وظیفه ماست که محیط امنی برای فرزندانمان به وجود آوریم». با انجام دادن این کار ، می توان آزمایش کرد که آیا فرزندتان از لحاظ عاطفی به اندازه کافی بالغ شده است تا وقتهای آزاد را دور از چشم و زبان شما در حیاط پشت خانه سپری کنند. به عنوان نمونه ، اکثر کودکان 7 ساله هنگام تنها قدم زدن در مدرسه به قدر کافی مواظب خود نیستند، یا نمی توانند بیرون از مدرسه نیز از خود محافظت کنند. (در بسیاری از جوامع این کار غیرمنطقی است که کودک زیر 10 سال خانه را به تنهایی ترک کند ، یا تنها به بیرون برود). سپس همراه فرزندتان از طریق آموزش قوانین امنیتی یک همکاری خوب و ایمنی را تعیین کنید. آنها را یادداشت کنید و پس از آن که کودکتان نیز توافق خود را به امضا رساند، آن را پست کنید.

هنگام شنیدن اخبار ترسناک چه واکنش هایی باید نشان داد؛

به نظر می رسد ، بهترین راه برای شناسایی و تقویت مسائل امنیتی ، نشان دادن بدون پرده درباره کودک ربایی از طریق اخبار سراسری باشد ، ولی کارشناسان اخطار می دهند این «ترساندن مستقیم و بدون پرده» می تواند باعث کابوس های شبانه و نگرانی های بی مورد شود. در اینجا به این می پردازیم که روش صحیح کدام است و چگونه باید عمل کرد.
هنگامی که گزارش هایی درباره ربودن کودکان از طریق رادیو و تلویزیون در محلی که فرزندانتان در آنجا قرار دارند ، پخش می شود ، فورا آنها را خاموش کنید.
اگر شما این اخبار را دیدید و باعث آشفتگی خاطرتان شد ، این موضوع را اصلا جلوی فرزندتان مطرح نکنید. به عقیده یکی از متخصصان ، کودکان متوجه ترس و اضطراب شما که تحت اختیارتان نیست ، می شوند.
اگر فرزندتان این حملات و تجاوزات را از طریق اخبار می بیند یا می شنود و از شما توضیح بیشتری می خواهد ، اصلا وارد جزییات نشوید. خیلی مختصر توضیح دهید که به یک کودک حمله می شود و سپس پلیس سر می رسد و آنها ، او را دستگیر می کنند.

به کودکتان تاکید کنید

قبل از این که جایی برود ، با شما یا شخص دیگری که سرپرستی او را به عهده دارد ، موضوع را در میان گذارد. او باید توضیح دهد کجا ، چطور و با چه کسی می خواهد برود و چه موقع بازمی گردد.
اگر تصمیمش عوض شد ، حتما باید به شما بگوید. هرگز بدون اجازه شما سوار ماشین هیچ کس نشود ، حتی اگر آن شخص آشنا مثلا همسایه باشد.
به هیچ وجه بدون رضایت شما از کسی پول یا هدیه قبول نکند. اگر فردی قول داد که برای او کادو بگیرد و یا به او پول بدهد ، باید بدون هیچ کم و کاستی موضوع را با شما در میان گذارد.
مواظب باشند که هرگز گول خلافکارانی که با سر هم کردن داستان های متقاعدکننده قصد دزدیدن کودکان را دارند ، نخورند: آنها اکثرا می خواهند در پیداکردن آدرس کمکشان کنند.
به آنها بگویید در این مواقع ، آنها را بزنند. برای درخواست کمک فریاد بکشند ، بی شرمانه عمل کنند یا حتی اگر احتمال می دهند که خطر در کمین است ، فرار کنند.
فورا از یکی از والدین ، سرپرست و یا شخص دیگری که در کنارش احساس امنیت می کند، کمک بخواهد ، بخصوص اگر به او گفته باشد به کسی چیزی نگوید. افراد مطمئن می توانند معلمانی باشند که فرزندتان بخوبی آنها را می شناسد، یک پلیس یا یک خانم پیر و مسن (از لحاظ آماری حداقل کسی که کمترین آسیبی به یک کودک می تواند برساند.)
درست است که این موضوع خوشایندی نیست ، ولی نباید آن را نادیده گرفت ، زیرا صحبت درباره ایمنی در مقابل افراد غریبه می تواند از به وجود آمدن بسیاری از داستان های غم انگیز جلوگیری کند. استرنویس که 5 بچه دارد که 2 تا از آنها اوستن 9 ساله و هلن 7 ساله است هنگامی که پدر یکی از همکلاسی های اوستن را به جرم مزاحمت دستگیر کرده بودند ، از ترس بیهوش شد.نویس می گوید: «پس از این ماجرا ، کنار پسرم نشستم و مفصلا درباره امنیت صحبت کردم.» «حداقل حالا مطمئنم اگر فرزندانم متوجه خطر شوند، می دانند چه کار باید کنند.»

رزیتا شاهرخ