مسابقه قرآنی 1447

پرسش مسابقه کتبی، تشریحی طرح در ارتباط با پیام‌های این جزء بوده و صندوق پستی1447ـ 16765 شبکه قرآن و معارف سیما آماده دریافت برداشت‌های مخاطبان گرامی خواهد بود.

سوره مبارکه: ملک، آیات: 22 ـ 19

پرندگان با دارا بودن حرکات دسته‌جمعی و طی مسافت‏های طولانی در چهار فصل، نشستن‏ها و پروازهای متوالی و بدون محدودیت مکانی، اما عدم سقوط و تصادم با یکدیگر، نشانه‌هایی از عظمت و قدرت الهی هستند.

باید حواسمان باشد ابزارهای مادی ما را مغرور نکند. گرچه پرنده از طریق بال زدن پرواز می‏کند ولی آنچه او را در هوا نگاه می‏دارد، قدرت خداوند است. هیچ‌چیز را برای خدا شریک قرار ندهیم. نعمت‏های الهی براساس رحمت است. باید بدانیم نظام هستی، زیرنظر خداوند اداره می‏شود. در آیات قبل سخن از قدرت الهی در زمین و آسمان بود. او می‏تواند به زمین فرمان دهد که کفار را در خود فروبرد، او می‏تواند پرندگان را در آسمان نگاه دارد و.... آیه 20 عجز و ناتوانی بشر را به رخ او می‏کشد که این انسان با تکیه بر کدام لشکر و با چه حمایتی این همه در برابر خداوند، لجاجت از خود نشان می‏دهد. گویا مشرکان از ناحیه بت‏ها برای خود نیرویی احساس می‏کردند.

کافران با تکیه بر قدرت‏های پوشالی، گرفتار غرور و فریب می‏شوند. فرد مغرور را باید به ضعف‏ها و ناتوانی‌هایش متوجه کرد. ابزارهای غرور متفاوتند و عامل آن شیطان است: «لا یَغُرَّنَّکُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ»(لقمان، 33) آرزوهای طولانی و وعده‏های اغفالگران وسیله غرورند. در اینجا به عوامل بدبختی انسان اشاره شده است: غرور، لجاجت، سرکشی و فرار از حق.

«عُتُوٍّ» به معنای استکبار و تجاوز از حق و «نُفُورٍ» به معنای اظهار تنفر و گریز از حق است. لجاجت، زمینه سرکشی و طغیان است و سرکشی، زمینه نفرت و فاصله گرفتن از حق.

تنها خداوند روزی‌رسان است. هم در دنیا روزی می‏دهد: «خَلَقَکُمْ ثُمَّ رَزَقَکُمْ» (روم، 40) هم در برزخ روزی می‏دهد: «بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ»(آل عمران، 169) هم در قیامت روزی می‏دهد. «یُرْزَقُونَ فِیها بِغَیْرِ حِسابٍ»(غافر، 40) خداوند مجبور نیست که رزق دهد، بلکه می‏تواند رزق دادن را قطع کند. در واقع یکی از راه‌های توجه به نعمت‏های خداوند، احتمال گرفته شدن نعمت‏ها است. «مکب» به معنای کسی است که به رو افتاده باشد. در آیه 22 کافر به کسی تشبیه شده است که به رو بر زمین افتاده باشد و بخواهد افتان و خیزان حرکت کند ولی مومن به کسی که راست قامت راه می‏رود، تشبیه شده است. کسی‏ که از رو به زمین افتاده، دید ندارد، با زحمت و کند حرکت می‏کند، چون موانع راه را نمی‏بیند دست و صورتش آسیب می‏بیند، ذلیل و خوار می‏شود، دیگران می‏روند و او تنها می‏ماند، ولی کسی‏ که ایستاده حرکت می‏کند، عزیز است، تند و سریع می‏رود، موانع راه را از دور شناسایی و بررسی می‏کند، لذا سالم می‏ماند و دیگران نیز با او همراهند.