پذیرایی چند هزار پا بالاتر از سطح دریا

مهمانداران هواپیما چنین وضعی دارند. آنها شغلی دارند که بیرونش مردم را می‌سوزاند و درونش خودشان را. وظیفه مهمانداری هواپیما سرویس‌دادن به مسافران است؛ از غذا و دارو گرفته تا بالش، پتو و اسباب بازی، اما چون محیط هواپیما و سیستم حمل و نقل هوایی، فضایی لوکس است و افراد با سطح درآمد متوسط به بالا قادر به سفر با هواپیما هستند، مهمانداری در ارتفاع باکلاس‌تر از مهمانداری در زمین تلقی می‌شود که البته این چیزی از سختی‌های کار مهمانداران کم نمی‌کند.

مهمانداران هواپیما معمولا خوش‌چهره‌اند، لباس‌های متحدالشکل و مرتبی می‌پوشند، اصول آداب معاشرت را فراگرفته‌اند، قدهایی بلند‌تر از 165 برای زنان و بیشتر از 175 برای مردان دارند و بالاخره این که به زبان انگلیسی آشنا هستند و می‌توانند به این زبان بخوانند، بنویسند، حرف بزنند و صحبت‌های مردم انگلیسی زبان را درک کنند.

شاید برای همین است که کسی مهمانداران هواپیما و کارکنان رستوران‌ها حتی در بهترین سطح را همردیف هم نمی‌دانند، اما با این حال این روزها همه مهمانداران هواپیما یکدست نیستند، یعنی لزوما همه آنها خوش صورت و خوش اندام نیستند و در میانشان افراد تندخو هم پیدا می‌شود.

در بحث اخلاق و رفتار شاید علت این باشد که همه شرکت‌های هواپیمایی به آموزش مهمانداران و تربیت آنها برای این شغل به یک اندازه اهمیت نمی‌دهند. شاید هم به این علت است که برخی مهمانداران هواپیما با گذشت چند سال فعالیت در این شغل و از دست‌دادن انگیزه‌ها و علاقه‌های اولیه، حالا گرفتار تکرار و روزمرگی شده‌اند و به علت نداشتن رضایت شغلی، رفتار در حد انتظار از خود بروز نمی‌دهند.

طبق قوانین بین‌المللی، مهمانداران باید حق اشعه بگیرند، چون در فراز آسمان همواره در معرض اشعه ماورای بنفش و ایکس هستند، همچنین باید حق ارتفاع دریافت کنند، چون همیشه چند هزار پا بالاتر از سطح دریا زندگی می‌کنند، اما در ایران هیچ کدام از این حقوق به مهمانداران تعلق نمی‌گیرد و این خود می‌تواند دلیلی برای بی‌انگیزه‌شدن و نارضایتی باشد.