فیلم‌های تلویزیونی و لزوم ایجاد فضای رقابت

هفته گذشته پنج تله‌فیلم ایرانی ـ بیگانگان، بلور باران، شاعر و برادرش، اشتباه لپی و خط آفتاب ـ از شبکه‌های مختلف سیما پخش شد. همچنین حجربن عدی و هوش سیاه نیز عناوینی بودند که در گذشته به شکل مجموعه از تلویزیون پخش شده بودند و تعطیلات آخر هفته گذشته نسخه‌ای خلاصه شده از این دو مـجموعه در قالب یک فیلم داستانی نود دقیقه‌ای روی آنتن رفت.
کد خبر: ۵۶۵۷۰۰

در مــــیان این آثار، دو نام آشنــــا و به اصطلاح سینمایی به چشم می‌خورد: عباس رافعی که به تهیه‌کنندگی منصور سهراب‌پور فیلم تلویزیونی بیگانگان را ساخته بود و شاهد احمدلو که به تهیه‌کنندگی حسن طاهری سازنده تله‌فیلم بلور باران بود؛ دو تله‌فیلمی که انصافا مشخص بود سازندگانشان از پختگی و تجربه بیشتری برخوردار بودند، متاسفانه یک مشکل عمده داشتند و آن این‌که هر دو روایتگر قصه‌ای جذاب و پرکشش نبودند. فراموش نکنیم گام اول جذب مخاطب است و این مهم میسر نمی‌شود مگر با بیان صحیح یک قصه جذاب. این مشکل در بیگانگان خیلی بیشتر به چشم می‌خورد و در بلورباران با وجود تلاش برای جذب مخاطب، مسیر قصه به بیراهه کشیده می‌شد.

میان این فیلم‌های تلویزیونی، خط آفتاب سر و شکل بهتری داشت و می‌توانست به یک درام نفسگیر و استخوان‌دار تبدیل شود، اما ظاهرا سازندگانش، مدیوم خود را که تله‌فیلم باشد، دست‌کم گرفته و تمرکز و دقت لازم را برای تولید آن به خرج نداده بودند و این یک آفت بزرگ است که سازندگان تله‌فیلم فکر کنند برای این کارها قرار نیست دقت و انرژی زیادی خرج شود.

درباره ارتقای کیفی تولید در عرصه فیلم‌های تلویزیونی بد نیست باردیگر بر لزوم ایجاد فضای رقابت در این عرصه تاکید کرد. هفته گذشته به شکلی مختصر درباره ماهیت تله‌فیلم و هدف از این نوع فیلمسازی سخن به میان آوردم و گفتم یکی از مواردی که شاید باعث شده این مقوله با گذشت چند سال به سرمنزل مقصود به شکل مطلوب نرسد، این باشد که این‌گونه آثار مورد نقد و داوری قرار نمی‌گیرند. از همین رو بد نیست به جشنواره فیلم‌های ویدئویی اشاره‌ای داشته باشم که برپایی‌اش می‌تواند بشدت در این امر موثر و کارساز باشد، چراکه اساسا برپایی جشنواره و قضاوت، کمک شایانی به فیلمساز می‌کند. همین که فیلمساز ببیند اثرش مورد بررسی قرار می‌گیرد و داوری می‌شود و احیانا جایزه‌ای کسب می‌کند، سبب می‌شود در آثار بعدی خود دقت بیشتری به عمل بیاورد، اما به شرطی که اولا برای برندگان مسیری فراهم شود که به شکل تشویقی کار بعدی خود را بسازند و بعد این‌که چنین جشنواره‌ها و جایزه‌هایی به جایگاهی برسند که از اعتبار و اهمیت قابل قبول برخوردار باشند.

خوشبختانه جشنواره فیلم‌های ویدئویی تا اینجا در مسیر درستی گام برداشته است و کم‌کم دارد به اعتبار و وقار مستقلی می‌رسد و به‌زعم من باید این مسیر را ادامه داد. در این میان تلویزیون در هویت بخشیدن این جشنواره به‌عنوان رسانه‌ای که بخش عمده‌ای از آثار ویدئویی توسط آن تولید می‌شود، می‌تواند نقش مهم و موثری داشته باشد و سخن آخر این که امیدوارم سخنانی که هفته گذشته مبنی بر تعویق جشنواره فیلم‌های ویدئویی منتشر شد، منجر به حذف آن نشود!

محمدرضا لطفی

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها