مطالبات چایکاران سرانجام پرداخت شد

البته سال گذشته بخش خصوصی هم وارد گود شد تا با کمک بخش دولتی مطالبات 22 میلیارد تومانی چایکاران را پس از یک سال کار و زحمت پرداخت کند که البته هیچ کدام نتوانستند از پس پرداخت تمام این مطالبات برآیند و کشاورزان شاهد موکول شدن وعده‌های تکراری هر ماه به ماه بعد و هر هفته به هفته بعد بودند تا این که بالاخره پس از اعتراضات چایکاران و با پیگیری مسئولان محلی، نمایندگان مردم در مجلس و رسانه‌ها، روز دوشنبه ـ دوم اردیبهشت ـ باقی‌مانده مطالبات که حدود هشت میلیارد تومان بود، به حساب 60 هزار چایکار واریز شد. این در حالی است که ارزش این پول نسبت به سال گذشته بسیار کاهش یافته است و طی این مدت نیز چایکاران و خانواده آنها متحمل مشکلات معیشتی زیادی شده‌ و حتی بسیاری از آنها باغات خود را رها کرده و قید چایکاری را زده‌اند.

رئیس اتحادیه چایکاران کشور با تایید خبر واریز باقیمانده مطالبات چایکاران به حساب آنها و بسته شدن این پرونده به جام‌جم گفت: پرداخت نامرتب مطالبات چایکاران در سال‌های اخیر، مشکلات متعددی برای آنها ایجاد و ضمن تحمیل بار مضاعف هزینه‌های سنگین تولید و زندگی، آنها را نسبت به ادامه کار در مزارع چای دلسرد و بی‌رغبت کرده است.

ایرج هوسمی در پاسخ به این پرسش که آیا پرداخت کامل مطالبات چایکاران، بی‌انگیزگی و بی‌رغبتی ایجاد شده در آنها را برای چایکاری رفع خواهد کرد، خاطرنشان کرد: بی‌انگیزگی همچنان در میان چایکاران وجود دارد، زیرا در تمام این سال‌ها هیچ‌گاه قیمت مناسبی برای خرید برگ سبز چای تعیین نشده است و این افزایش قطره‌چکانی قیمت خرید هم با توجه به افزایش هزینه‌های تولید و زندگی، هیچ دردی از دردهای چایکاران را دوا نمی‌کند. وی با بیان این که زمانی قیمت برگ سبز چای با قیمت گوشت برابری می‌کرد، اما اکنون قیمت این دو قابل مقایسه نیست، تاکید کرد: زندگی چایکاران اکنون در فقر و فلاکت می‌گذرد و آنها نه‌تنها توانایی تامین هزینه‌های تولید، بلکه توانایی گذران زندگی خود را نیز ندارند و این مساله روزبه روز بر نارضایتی آنها از این وضع می‌افزاید.

رئیس اتحادیه چایکاران کشور با بیان این که برداشت از باغات چای در طول سال در سه نوبت بهار، تابستان و پاییز انجام می‌شود، به مهم‌ترین مشکل و دغدغه چایکاران اشاره کرد و گفت: مهم‌ترین مشکل و دغدغه چایکاران، اکنون قیمت غیرکارشناسی و ناعادلانه خرید برگ سبز چای است که به هیچ عنوان کفاف هزینه‌های تولید و زندگی آنها را نمی‌دهد و اگر تا به حال چایکاران باغات خود را نابود نکرده و تغییر کاربری نداده‌اند، فقط به دلیل تعصب به حرفه آبا و اجدادی و رعایت احترام گذشتگان خود است که سال‌های سال به این حرفه مشغول بوده‌اند.