موسیقی ماندگار عمیق است

یکی از عوامل شهرت یا مطرح‌شدن چنین خوانندگانی را باید به شانس آنها ربط دهیم. بعضی از افراد هستند که زود مطرح می‌شوند و زود هم فراموش می‌شوند. کسی که در راه موسیقی زحمت نکشیده، نه‌تنها هنرمند نیست بلکه دانش زیادی هم ندارد. از همین‌جاست که ما با تعدادی از خواننده‌های عجیب و غریب مواجه می‌شویم که آلبومی را منتشر می‌کنند و در بازار هم به طور موقت از آنها استقبال می‌شود. غافل از این که بخش عمده‌ای از صدای ایشان به خاطر افکت‌های دستگاه‌های پیشرفته امروزی است. به عبارت دیگر، آلبوم منتشر شده کاملا ساختگی است. در نتیجه آن شخص هیچ وقت نمی‌تواند به صورت زنده اثری را برای مردم اجرا کند. در موسیقی ما همیشه خواننده مطرح بوده و اهمیت زیادی داشته است. به همین دلیل، بعضی از آثار بیش از صد سال ماندگاری دارد و بعضی هم متناسب با اعتبار خواننده‌اش بسرعت از بین می‌رود.

در چرایی ماندگاری آثار، جدای از خواننده‌ باید کیفیت آثار را هم بررسی کنیم، بخصوص آثاری که اغلب تحت عنوان موسیقی زیرزمینی منتشر می‌شود. اعتبار موسیقی‌ها فقط به مجوز نیست. بسیاری از موسیقی‌ها مجوز هم دارند، ولی از نظر کیفیت پایین هستند.

افرادی که در وزارت ارشاد به نظارت آثار مشغولند، به موسیقی خوب مجوز می‌دهند یعنی در مجموع به آثار کسانی که می‌دانند موسیقیدان خوبی هستند، مجوز می‌دهند. من تاکنون در زمینه دریافت مجوز به مشکلی برنخورده‌ام؛ ولی از طرف دیگر گاهی ارشاد به کارهایی مجوز می‌دهد که بسیار عجیب است و به نظر می‌رسد پشت این مجوز آشنایانی یا رابطه‌هایی واسطه شده‌اند. من معتقدم بهتر است مبنای مجوز ارشاد را بیشتر در شعر به کار ببریم تا در موسیقی. ارشاد به همه نوع موسیقی پایین و متوسط و عالی مجوز می‌دهد، ولی برای موسیقی‌های زیرزمینی هیچ معیاری وجود ندارد، زیرا چند نفری دور هم جمع می‌شوند و قطعه‌ای را می‌سازند که هیچ نظارتی بر آن نمی‌شود. بنابراین کیفیت آثار بدون کنترل باقی می‌ماند. این آثار در شرایطی مطرح می‌شوند و در عین حال به سرعت از بین می‌روند. زیرا افراد هر چه دلشان بخواهد می‌خوانند. نمونه‌اش را بسیار زیاد در تاکسی‌ها و دیگر مراکز عمومی می‌شنویم که بعضی از آنها به حدی ضعیف است که واقعا ما را دچار حیرت می‌کند.

در مجموع آن دسته از آثار موسیقی که عمق ندارد و نتواند رابطه سالمی با مخاطب برقرار کند و نتواند «آن» لازم را در شنونده ایجاد کند، بزودی فراموش می‌شود. چنین موسیقی‌هایی شاید به صورت گذرا آسیبی به بدنه اصلی موسیقی وارد نکند، ولی اگر خیلی تکرار شود، آسیب‌های جدی به مخاطب می‌زند. به این صورت سلیقه هنری مردم افت می‌کند.

مجید درخشانی ‌‌/‌‌ نوازنده و آهنگساز