شهلا ریاحی: هنوز هم لطف مردم هیجان‌زده‌ام می‌کند

شهلا ریاحی برای همه ما تداعی‌کننده تصویر یک مادر مهربان و دلسوز در فیلم و سریا‌ل‌های مختلف است، اما این مادر دوست داشتنی چند سالی می‌شود از عرصه بازیگری خداحافظی کرده است. او ترجیح می‌دهد این روزها کنار خانواده‌اش روزهای آرامی را سپری کند. با او به بهانه فرا رسیدن سال نو گفت‌وگویی کردیم که خواندنش خالی از لطف نیست.
کد خبر: ۵۴۹۹۲۳

چیزی به سال نو نمانده است. در این ایام چه چیزی در ذهن شما تداعی می‌شود؟

وقتی بوی عید به مشامم می‌رسد، ناخودآگاه روزهای خوب گذشته جلوی چشم‌هایم رژه می‌روند. روزهایی که بهار برای من رنگ و بوی دیگری داشت و همسرم مرحوم ریاحی در کنارم بود، چون بیش از 70 سال نو را من کنار ایشان تحویل کردم و در این مدت که او را از دست داده‌ام ناخود آگاه در این ایام غم بزرگی مرا فرا می‌گیرد، اما خب باز هم حضور فرزندانم برای من غنیمت بزرگی است.

چقدر به رسم‌های عید پایبندید؟

بسیار زیاد، چون رسم‌ها در باور و اعتقادهای ما ریشه دارد و هر چقدر شما به آنها پایبند باشید، بیشتر می‌توانید حفظ‌شان و به نسل‌های دیگر منتقل کنید. به همین علت من همیشه سعی کرده‌ام در هر شرایطی به این مهم پایبند باشم و به فرزندانم هم آموزش داده‌ام به سنت‌های نوروز با همه جزئیاتشان بپردازند. سال‌هاست دخترم خارج از کشور زندگی می‌کند، اما در ایام نوروز به ایران می‌آید تا سال نو را کنار هم تحویل کنیم.

شما مدت‌هاست از فضای بازیگری دور هستید. پیشنهادی برای بازگشت به این فضا نداشته‌اید؟

در طول این مدتی که از بازیگری خداحافظی کرده‌ام پیشنهادهای زیادی برای کار کردن داشتم، اما خب شرایط جسمانی‌ام اجازه نمی‌دهد بازی کنم. به همین علت ترجیح دادم در اوج از این حرفه خداحافظی کنم. من بیشتر عمرم را در عرصه بازیگری سپری کردم و به آن علاقه زیادی دارم، اما خب نباید این واقعیت بزرگ را فراموش کرد که هر حرفه‌ای بالاخره دوران بازنشستگی دارد و خب الان هم دوران بازنشستگی من فرا رسیده است. مردم هر جا مرا می‌بینند از من می‌خواهند دوباره در فیلم و سریال‌ها ایفای نقش کنم. وقتی لطف مردم را نسبت به خودم می‌بینم آن هم بعد از گذشت سال‌ها واقعا هیجان‌زده می‌شوم.

عملکرد تلویزیون را نسبت به قبل چگونه ارزیابی می‌کنید؟

در اوقات فراغتم بیشتر تلویزیون تماشا می‌کنم. خوشبختانه برنامه‌های تلویزیونی مسیر رو به رشدی را طی کرده، هر چند اعتقاد من بر این است که برخی فیلم و سریال‌ها با وجود هزینه‌هایی که صرف ساخت آنها می‌شود، نتوانسته‌اند مانند گذشته حس نوستالژی را در آنها به وجود آورند. شاید کارهایی که امروز تولید می‌شود مانند گذشته، دلی نیست و بیشتر نگاه حرفه‌ای و مادی در آنها وجود دارد. اعتقاد من بر این است که مخاطب حس موجود در پشت صحنه کار را جلوی دوربین دریافت می‌کند. درست به همین علت همیشه کارهایی موفق می‌شوند که اعضای گروه تعامل بیشتری با یکدیگر دارند.

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها