40 سال است عکاسی می‌کنم

حدود 40 سال است عکاسی می‌کنم و این کار را تفریحی شروع نکردم. عکاسی را با کار در لابراتوار آغاز کردم. همیشه دوست داشتم عکس‌هایم دیده شوند، اما متاسفانه با کسانی که با عناوین دیگری مثل بازیگر، ورزشکار و... معروف شده باشند برخورد خوبی نمی‌شود و همه فکر می‌کنند آنها از شهرت خود سوءاستفاده می‌کنند. متاسفانه هیچ‌کس با کار دوستان بازیگری که نمایشگاه گذاشتند، برخورد خوبی نکرد و همه، آنها و برگزاری نمایشگاه را نقد کردند. در واقع کسی درباره کیفیت عکس‌ها صحبتی نکرد و کلا برخورد خوبی با این قضیه نشد.

برگزاری نمایشگاه در کانادا پیشنهاد یکی از دوستان عکاسم بود. جالب اینجا بود که ایرانی‌هایی که در خارج از کشور هم به دیدن آثار من می‌آمدند، در ابتدا برخورد مشابهی داشتند؛ اما وقتی یک منتقد کانادایی که من را نمی‌شناخت و نمی‌دانست که بازیگرم، درباره عکس‌ها نقد نوشت، دیگر مخاطبان هم آن را جدی گرفتند. به خاطر این شرایط هیچ‌وقت در ایران نمایشگاه نگذاشتم.

عکس‌های من را بیشتر کسانی که اهل عکاسی هستند، دیده‌اند.

در واقع من از هفت سالگی تا همین حالا هنرجو بوده‌ام! گاهی وقت‌ها یک فریم عکس به اندازه یک فیلم صحبت می‌کند و گاهی فیلم بلندی می‌بینید که ده فریم خوب هم ندارد؛ ولی به هرجهت همه به هم نزدیکند. مثلا ممکن است فکر کنیم موسیقی کاملا از تصویر دور است. اما همه به هم مربوطند؛ ریتمی که در تصویر از آن صحبت می‌کنیم همان چیزی است که از حیطه موسیقی به تصویر آمده است. مهم وسیله بیان و گفتن نیست، مهم چیزی است که می‌خواهد در پشت اثر هنری بیان شود.

منظور آن احساسی است که هنر به وجود می‌آورد؛ چون کار هنر این نیست که به کسی پیام مستقیم بدهد و صرفا احساسی را برانگیزد.

بسیاری از افراد می‌گویند اگر یک دوربین خوب داشتیم عکس‌های خوبی می‌گرفتیم. مسأله ابزار نیست. شما وقتی یک موبایل دارید می‌توانید براحتی با آن عکاسی کنید. این جشنواره این فکر را به ذهن نوجوانان می‌آورد که من می‌توانم با موبایلم یک کار جدی انجام دهم. در این صورت به دنبال دانش آن نیز می‌رود و چیزهای زیادی به دست می‌آورد. لزومی ندارد هرکس که عکس می‌گیرد، عکاس حرفه‌ای باشد. لزومی ندارد همه شرکت‌کنندگان در این جشنواره عکاس باشند. حداقل این است که نگاه زیبایی‌شناسی افراد ارتقا پیدا می‌کند و یاد می‌گیرند اصول ابتدایی عکاسی را نیز رعایت کنند. وقتی کسی به کاری جدی فکر می‌کند، سطح شعور و دانشش در آن زمینه بالا می‌رود و این مسأله از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شود. به همین دلیل این جشنواره کار فرهنگی مهمی انجام می‌دهد.

قطعا تفاوت وجود دارد. در بسیاری موقعیت‌ها به محض این‌که دوربین‌تان را بیرون می‌آورید احساس ناامنی به افراد دست می‌دهد، اما چون کاربرد اولیه موبایل دوربینش نیست توجه زیادی جلب نمی‌کند. به نظر می‌رسد فرد کار دیگری انجام می‌دهد و حتی اگر عکس هم بگیرد گویا چندان مهم نیست و آن را پاک می‌کند. به همین دلیل، دوربین موبایل بسیار کاربردی است. در نمایشگاه تورنتو هم پویان طباطبایی یک مجموعه عکس به نمایش گذاشت که آنها را با موبایل گرفته بود و واقعا نمی‌شد آن عکس‌ها را با دوربین دیگری گرفت. این نمایشگاه مجموعه‌ای از صورت آدم‌ها بود بدون این‌که احساس بد جلوی دوربین‌بودن را داشته باشند.

من می‌توانم در همین لحظه دوربینم را بیرون بیاورم و از شما عکس بگیرم، ولی اشکال دوربین همین است که من آن را بیرون می‌آورم، اما موبایل همین‌جا جلوی دست شماست. بعضی مواقع فکر می‌کنم موبایل در خیلی موقعیت‌ها کاربرد دارد.

معمولا در برابر اتفاقات بیرونی و اجتماعی. در طبیعت، دوربین مزاحم کسی نیست و من فرصت این را دارم که راحت عکاسی کنم، اما در جایی مثل مترو دوربین موبایل بسیار کاربردی است و این ابزار به کمک ما آمده است. یک زمانی عکاس باید سه‌‌پایه‌اش را می‌گذاشت و عکاسی می‌کرد و در چنین شرایطی تمام واقعیت از بین می‌رفت. موبایل این خاصیت را دارد که می‌توان با آن یک کار مستند خوب و واقعی تهیه کرد. موبایل‌های جدید در زمینه فیلم نیز کیفیت بالایی دارند. با امکانات جدید می‌توان تصویرها را تصحیح کرد در حالی که یک دوربین بزرگ چنین امکاناتی ندارد. با استفاده از موبایل بسیار به واقعیت نزدیک می‌شویم.