دوراندیشی

حادثه تلخ

(راستش من بار اوله که برات نامه می‌فرستم. بین کل صفحه‌های جام‌جم، بروبچه‌ها رو عاشقونه دوست دارم، همین‌طور جوابای باحال تو رو. خیلی دلم می‌خواد متنی که فرستادم چاپ شه)

خیلی وقت است که دیگر چای را با قند نمی‌نوشم. می‌خواهم عادت کنم به تلخی... و خوب می‌دانم که روزی آن‌قدر به تلخی چشمانت عادت می‌کنم که شیرینی خنده‌هایت دلم را خواهد زد. [...]بگذار ببینم کِی بود بار آخری که منحنی لبخند می‌کشیدی روی نمودار شادی​هایت... یک سال؟ دو سال؟ نه، انگار هزار سال نوری است که از کهکشان خنده‌هایت خبری نیست!

اصلاً بیا از خاطره‌هایم برایت بگویم؛ خاطراتی که روزگاری پر بودند از لحن کودکانة شادی و حالا شده‌اند درست شبیه صفحة حوادث روزنامه‌ها؛ سرد، سوت و کور، با تیترهای درشتی از اتفاقات غم‌انگیز. مثل حادثة تلخ نگاهت. یادت هست؟ اعتراف می‌کنم که مقصر تو نبودی، بی‌احتیاطی از دل من بود... از دل من.

اسما از ایلام

همین دیگه، این همه تابلو رو نمی‌بینی که نوشته: با سرعت مطمئنه حرکت کنید! هی با خودت می‌گی من فرق دارم... چیزیم نمی‌شه... یهو به خودت می‌یای می‌بینی اِوا... ! اِوا... قلبم کو اصاً؟ ینی اون قلب منه که افتاده وسط جاده؟! (دلت رو بذار کنار. هر کی خوب بنویسه نه تنها متنش چاپ می‌شه، مث الان وسط
صفحه‌م چاپ می‌شه)